I OZ 291/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 733/17 o odmowie wykładni postanowienia z dnia 4 grudnia 2017 r. w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 733/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił wykładni swojego postanowienia z dnia 4 grudnia 2017 r. odrzucającego skargę Z. R. na decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 11 grudnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o wykładnię tego postanowienia, gdyż w jego przekonaniu jest ono dla niego niezrozumiałe i budzi wątpliwości, co uniemożliwia mu ewentualne jego zaskarżenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. We wniosku tym domaga się jednocześnie odpowiedzi na cztery pytania, w tym co do objęcia tym postanowieniem jego wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz wymierzenia organowi grzywny, właściwości rzeczowej tut. Sądu oraz emocji, jakie ujawniły się u orzekającego sędziego w trakcie posiedzenia i orzekania w sprawie. W ocenie Sądu pierwszej instancji, brak jest podstaw do dokonania wykładni postanowienia, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"), bowiem jest ono jasne zarówno w zakresie sentencji, jak i jego uzasadnienia. W sposób jednoznaczny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego środków zaskarżenia. Sąd podkreślił, że aczkolwiek skarżący we wniosku formułuje żądanie dokonania wykładni postanowienia, niemniej jednak z treści jego uzasadnienia można wywnioskować, że w istocie nie miał on wątpliwości co do treści orzeczenia i jego uzasadnienia, bowiem jego pytania odnosiły się do kwestii, które nie były w przedmiotowym postanowieniu w jakikolwiek sposób podnoszone i analizowane. Z. R. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia oraz dokonania wykładni postanowienia z dnia 4 grudnia 2017 r. odrzucającego jego skargę. W uzasadnieniu zażalenia powtórzył żądania, które zawarł we wniosku o wykładnię postanowienia w zakresie niezrozumienia jego treści oraz nierozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści (art. 158 ppsa). Wykładnia może dotyczyć również postanowień, bowiem zgodnie z art. 166 ppsa, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia ma więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Natomiast wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia i zmierzać do jego zmian merytorycznych polegających na zmianie uzasadnienia, przez jego poszerzenie o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy. Podobnie jak nie powinna prowadzić do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też zawierać polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że żądanie skarżącego nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 ppsa, bowiem postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2017 r. o odrzuceniu jego skargi nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, w rozumieniu tego przepisu. Sentencja postanowienia została sformułowana w sposób jednoznaczny, zaś uzasadnienie czytelnie przedstawia przyczyny odrzucenia skargi. Sąd w uzasadnieniu postanowienia o odrzuceniu skargi stwierdził, że skarżący pomimo poprawnego pouczenia w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2013 r. o terminie i sposobie jej zaskarżenia przez wniesienie odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. jako organu właściwego, wniósł, z pominięciem złożenia odwołania, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a więc nie wyczerpał wszystkich środków zaskarżenia, co oznacza że skarga jego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa. Zasadnie w zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji przyjął, że zgłoszone przez skarżącego we wniosku żądania nie dotyczą w istocie wykładni orzeczenia, lecz zmierzają do zakwestionowania przedmiotowego orzeczenia Sądu. Z tych względów, zażalenie skarżącego okazało się bezzasadne i Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, postanowił jak w sentencji.