I OZ 321/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Wa 34/09 oddalające wniosek o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt II SO/Wa 34/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o wymierzenie grzywny Komendantowi Głównemu Policji za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 751/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia prawa do nagrody rocznej za 2007 r. Powodem odrzucenia tej skargi był uchybienie terminu do jej wniesienia. W dniu 24 sierpnia 2009 r. skarżący ponownie wniósł za pośrednictwem organu skargę na wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] marca 2009 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarga ta wpłynęła do Komendanta Głównego Policji w dniu 26 sierpnia 2009 r. Komendant Główny Policji przekazał powyższą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę w przesyłce z dnia 30 września 2009 r., która wpłynęła do Sądu 5 października 2009 r. S. L. w dniu 18 listopada 2009 r. złożył wniosek o wymierzenie Komendantowi Głównemu Policji grzywny w związku z niewywiązaniem się z obowiązków określony w art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wnioskodawca wyjaśnił, że w dniu 14 października 2009 r. uzyskał telefonicznie informację, że wskazana wyżej skargą nie wpłynęła do Sądu. Podniósł ponadto, że pismo stanowiące odpowiedź na skargę nie odnosi się do treści skargi oraz nie spełnia wymogów wynikających z zasad postępowania administracyjnego wymieniony w art. 6 - 12 k.p.a. Zarzucił organowi, że odpowiedź na tę skargę opatrzona datą 29 września 2009 r. została sporządzona znacznie później, oraz że pismo to sporządziła osoba nieuprawniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniosek o wymierzenie grzywny stwierdził, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 26 sierpnia 2009 r. Przekazanie skargi do Sądu nastąpiło natomiast w dniu 30 września 2009 r., a więc z uchybieniem terminu wynikającego z art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Termin ten upłynął bowiem w dniu 25 września 2009 r. Fakt ten, w ocenie Sądu, nie stanowi jednak wystarczającej okoliczności do zastosowania środka, o którym mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. Opóźnienie organu w wykonaniu nałożonego przepisami powołanej ustawy obowiązku wyniosło jedynie 5 dni i nie miało wpływu na możliwość rozpoznania sprawy. Ponadto zwrócono uwagę, że skarga, której dotyczy wniosek o wymierzenie grzywny w niniejszej sprawie, jest ponowną skargą na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. Sąd dysponował zatem przekazanymi aktami administracyjnymi oraz stanowiskiem organu wyrażonym we wcześniejszej odpowiedzi na skargę. Sąd I instancji wyjaśnił również, że zarzuty skarżącego dotyczące odpowiedzi na skargę nie mogą być przedmiotem oceny przy rozpoznawaniu wniosku o wymierzenie grzywny. Sąd ocenia bowiem, czy organ wypełnił obowiązek określony w art. 54 § 2 powołanej ustawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. L., wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wnoszący zażalenie zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię. W uzasadnieniu zażalenia S. L. podniósł szereg argumentów kwestionujących prawidłowość prowadzonego postępowania, w tym niedoręczanie odpisów pism wraz z załącznikami. W odpowiedzi na zażalenie Komendant Główny Policji wniósł o jego oddalenie ewentualnie o jego odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ przekazuje skargę sadowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 55 ustawy). Użyte w tym przepisie sformułowanie "może" oznacza, iż ustawodawca pozostawił sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny. Rozpoznając wniosek o wymierzenie grzywny sąd winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc przyczynę niedopełnienia obowiązku, jak również czas opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, iż wprawdzie organ przekazał skargę S. L. z uchybieniem terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednakże jak słusznie zauważył Sąd I instancji, czynność tą wykonał z 5 dniowym opóźnieniem, które nie uzasadnia wymierzenia grzywny. Tym bardziej, iż jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sąd ten dysponował aktami administracyjnymi oraz stanowiskiem organu wyrażonym we wcześniejszej odpowiedzi na skargę. Biorąc pod uwagę, że organ wprawdzie z niewielkim opóźnieniem, ale wypełnił obowiązek określony w art. 54 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy stwierdzić, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż brak jest podstaw do wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu, które nie dotyczą terminowości przekazania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to podnieść należy, że zarzuty te nie mogą być przedmiotem oceny przy rozpoznawaniu wniosku o wymierzenie grzywny. W postępowaniu z wniosku o wymierzenie grzywny Sąd ocenia jedynie, czy organ wypełnił obowiązek określony w art. 54 § 2 P.p.s.a. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.