I OZ 338/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C.J. i J.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 821/08 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi C.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku zgodnie z właściwością postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 17 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie C.J. i J.J. wniesione na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III tego Sądu, z dnia 19 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, iż zarządzeniami z dnia 18 listopada 2010 r. C.J. i J.J. wezwani zostali do uiszczenia wpisów sądowych od zażalenia wniesionego na postanowienie Sądu z dnia 27 października 2010 r. Wskazane wyżej zarządzenia stały się przedmiotem zażaleń, z jakimi strony wystąpiły do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił je, postanowieniami z dnia 5 stycznia 2011 r., podnosząc, iż Sąd I instancji nie ustalił czy w warunkach niniejszej sprawy prawa i obowiązki żalących się odnoszą się do nieruchomości będących przedmiotem własności każdej ze stron, czy też nieruchomości te są przedmiotem ich współwłasności, a tym samym czy ma zastosowanie art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Z uwagi na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 19 stycznia 2011 r., wezwał C.J. i J.J. do wskazania, czy są współwłaścicielami nieruchomości. Zarządzenie to stało się przedmiotem zażalenia C.J. i J.J. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zażalenie na zarządzenie z dnia 19 stycznia 2011 r. było niedopuszczalne, bowiem nie mieści się ono w katalogu orzeczeń zaskarżalnych w oparciu o przepisy art. 194 § 1 i art. 227 ustawy P.p.s.a. Zdaniem Sądu zaskarżone zarządzenie wydane zostało celem wykonania zaleceń, jakie Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w swoim postanowieniu z dnia 5 stycznia 2011 r. Na postanowienie z dnia 17 lutego 2011 r. zażalenie wnieśli C.J. i J.J., domagając się jego uchylenia, bowiem wydano je niezgodnie z obowiązującym prawem krajowym i wspólnotowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak zauważył to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzenia przewodniczącego mogą być zaskarżane w drodze zażalenia jedynie w wypadkach przewidzianych w ustawie, co wynika z art. 194 § 1 w zw. z art. 198 ustawy P.p.s.a. Zarządzenie wydane w przedmiocie wezwania skarżących do wykazania ewentualnej podstawy zastosowania art. 214 § 2 ustawy P.p.s.a. – poprzez wskazanie czy są oni współwłaścicielami nieruchomości – nie może być zaskarżone w drodze zażalenia, bowiem nie znajduje się ono w katalogu zawartym we wskazanym powyżej art. 194 § 1 powołanej ustawy, a ponadto możliwości takiej nie przewiduje żaden inny przepis tejże ustawy. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, iż zażalenie C.J. i J.J. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne, zaś postanowienie wydane w tym zakresie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.