I OZ 352/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 875/16 o odrzuceniu skargi K. J. na czynności Komendanta Powiatowego Policji w K. w przedmiocie powołania komisji do oceny i kwalifikacji warunków pełnienia służby postanawia: oddalić zażalenie. 4 K. J. pismem z dnia 21 maja 2016 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wezwaniem z dnia 26 lipca 2016 r., w wykonaniu zarządzenia z dnia 21 lipca 2016 r., skarżący został zobowiązany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez sprecyzowanie jej przedmiotu, to jest wskazanie czy są nim decyzje Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...] i z dnia [...] lutego 2001 r., Nr [...], czy innego rodzaju akty lub czynności organu – jeśli tak, to o precyzyjne wskazanie (rodzaju, daty, numeru itd.), aktów których skarga ma dotyczyć, w terminie do 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 5 sierpnia 2016 r. Skarżący w terminie otwartym do uzupełnienia braku formalnego (w dniu 11 sierpnia 2016 r.) wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, który to wniosek został postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. odrzucony jako niedopuszczalny. Z uwagi zatem na powyższe, skoro powyższy brak formalny skargi nie został uzupełniony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: P.p.s.a. Od tego postanowienia zażalenie złożył K. J. wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, względnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Dowodził w nim, że wbrew twierdzeniu Sądu I instancji we właściwy sposób wykonał wezwanie do uzupełniania braków formalnych skargi i dostatecznie precyzyjnie określił przedmiot skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga jest środkiem prawnym wszczynającym postępowanie sądowoadministracyjne, stąd też powinna spełniać określone w ustawie wymogi formalne. Możliwość sądowej kontroli zaskarżonego aktu, bądź terminowości załatwienia sprawy przez organy administracji publicznej uzależniona jest od skutecznego wniesienia poprawnej pod względem formalnym skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ustawodawca, wprowadzając minimalne wymogi skargi uznał, że to na osobie inicjującej postępowanie sądowe ciąży obowiązek na tyle precyzyjnego określenia przedmiotu zaskarżenia, aby sąd nie miał wątpliwości co do intencji skarżącego. Wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu i organu, którego skarga dotyczy – wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości – jest więc konieczne i dla sądu wiążące. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w sytuacji, gdy w samej treści skargi istniała rozbieżność co do tego, jaki akt lub bezczynność jakiego organu jest przedmiotem skargi, sąd I instancji powinien, na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwać stronę do uzupełnienia dostrzeżonego braku lub wyjaśnienia powstałej rozbieżności, po to by ocenić legalność właściwego aktu lub postępowania organu (p. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013r., sygn. akt II GSK 535/13, publ. CCBOSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego zażalenie w tej sprawie, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarga wniesiona przez K. J. nie spełnia opisanych wyżej wymogów. W szczególności z jej treści, a także z innych okoliczności nie wynika, co w istocie stanowi przedmiot skargi. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w K., ale z jej treści nie wynikało, czy skarżący kwestionuje wskazane w treści skargi decyzje Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] lutego 2002 r., nr [...] i z dnia [...] lutego 2001 r., Nr [...], czy też jeszcze innego rodzaju akty lub czynności organu. Stąd też zasadne było wezwanie skarżącego do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w pismach z dnia 10 sierpnia 2016 r. (k. 14,15) wskazał, że wnosi o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz przedstawił swój pogląd na toczące się dotychczas postępowania w jego sprawie. Skoro jednak uczynił to w terminie otwartym do wykonania zarządzenia z 21 lipca 2016 r., słusznie postanowieniem z dnia 20 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił ww. wniosek z uwagi na to, że termin nie został przez stronę uchybiony. Wobec powyższego trafne jest też stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że skarżący nie wykonał wspomnianego wezwania do uzupełnienia braków formalnych. Co prawda pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu i wyjaśnieniami skarżącego zostało złożone w terminie, to jednak skarżący nie wskazał żadnego konkretnego aktu wydanego przez Komendanta Powiatowego Policji w K., ani nie podał jaka czynność tego organu została podjęta z naruszeniem prawa lub też jaka czynność nie została przezeń podjęta, co mogłoby świadczyć o jego bezczynności czy przewlekłości. Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych skargi Sąd I instancji prawidłowo ją odrzucił, a podniesione w zażaleniu argumenty nie zdołały zasadności tego rozstrzygnięcia podważyć. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie. ----------------------- 2