I OZ 365/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 110/12 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., nr KOC/4029/Op/11 w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 110/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. G. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 września 2011 r. w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że Z. G., pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., w przedmiocie zasiłku celowego. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w dniu 19 września 2011 r. otrzymał dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 września 2011 r. Składając zaś w dniu 20 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przyznanie prawa pomocy, był przekonany, że przedmiotowy wniosek dotyczyć będzie obu, wydanych tego samego dnia decyzji. Skarżący zaznaczył, że podczas rozmowy z wyznaczonym z urzędu pełnomocnikiem uzyskał informację, iż mimo tego, że decyzje wydane zostały tego samego dnia, są to dwie odrębne sprawy. W związku z tym skarga złożona została po terminie. Sąd I instancji uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 86 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że powoływane we wniosku okoliczności, tj. błędne przekonanie skarżącego, że złożony w dniu 20 września 2011 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika celem sporządzenia i wniesienia skargi, dotyczyć będzie obu wydanych w dniu 7 września 2011 r. decyzji, tj. decyzji nr A i nr B, nie stanowią wystarczającej przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminu. Sąd podkreślił, że z analizy przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy jednoznacznie wynika, iż jako przedmiot zaskarżenia Z. G. wskazał jedynie decyzję o numerze A. Nie można zatem uznać, że intencją skarżącego było zaskarżenie obu wydanych w dniu 7 września 2011 r. decyzji. W ocenie Sądu skarżący mógł przy dochowaniu należytej staranności wnieść skargę w terminie. Zwłaszcza, że każda ze wskazanych wyżej decyzji zawierała jednoznaczne i precyzyjne pouczenie o terminie i sposobie zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a wniesienie skargi nie wymaga działania profesjonalnego pełnomocnika. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. G., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, iż w 2011 r. skarżący musiał odnaleźć się w szeregu postępowaniach administracyjnych i sądowych, których nie rozróżniał. Skarżący, który jest osobą schorowaną i niepełnosprawną nie był w stanie, bez pomocy profesjonalnego doradcy postępować w prawidłowy sposób w toczących się postępowaniach i wykorzystać przysługujące mu środki prawne. Podniesiono, że dopiero po zweryfikowaniu z pełnomocnikiem ustanowionym w sprawie skargi na decyzje SKO nr A przedmiotu skargi, skarżący posiadał wiedzę o stanie sprawy dotyczącej drugiej decyzji SKO z dnia 7 września 2011 r., nr B i mógł skorzystać z przysługujących mu środków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 j.t.), dalej "p.p.s.a." strona, która bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, może złożyć wniosek o przywrócenie terminu (art. 86 § 1). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności wnosi się do sądu, w którym czynność ta miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu przyjąć należy pewien obiektywny miernik staranności, co oznacza, że tylko stwierdzenie, że strona danej przeszkody nie była w stanie przewidzieć, uzasadnia uwzględnienie wniosku. Chodzi więc o okoliczności od strony całkowicie niezależne i nieprzewidywalne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji oceniając wniosek o przywrócenie terminu miał podstawy by uznać, że strona nie wykazała, braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Trafnie Sąd podniósł, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazane zostały powody nieuwzględnienia wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż błędne przekonanie skarżącego, że złożony w dniu 20 września 2011 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika celem sporządzenia i wniesienia skargi, dotyczyć będzie obu wydanych w dniu 7 września 2011 r. decyzji, nie stanowią wystarczającej przesłanki uprawdopodabniającej brak winy w uchybieniu terminu. Sąd zasadnie podkreślił, że skarżący jako przedmiot zaskarżenia wskazał jedynie decyzję o numerze A. Nie można zatem uznać, że intencją skarżącego było zaskarżenie obu wydanych w dniu 7 września 2011 r. decyzji. Z tych też przyczyn nie można było uznać, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżącego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.