I OZ 365/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata Ł. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 42/11 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przyznać adwokatowi Ł. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r., sygn. III SA/Kr 42/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał adwokatowi Ł. K. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 221,40 zł, w tym kwotę 41,40 zł podatku od towarów i usług za sporządzenie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W uzasadnieniu wskazano, że adwokat Ł. K. został pełnomocnikiem S. K. po wydaniu przez Sąd wyroku oddalającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji. Pełnomocnik z urzędu skarżącego sporządził skargę kasacyjną oraz popierał ją przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skoro zaś ten adwokat nie reprezentował strony w postępowaniu przed Sądem I instancji, a jedynie w postępowaniu kasacyjnym, to tym samym "...nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji...", a co za tym idzie nie było podstaw do zastosowania wyższego wskaźnika, wynikającego z § 18 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył adwokat Ł. K. zarzucając Sądowi I instancji naruszenie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, poprzez zastosowanie błędnej stawki wynagrodzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Do czynności, o których mowa w tym przepisie należy zwłaszcza sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) stawka minimalna w sprawie niniejszej wynosi 240 zł. Z powyższego przepisu wynika, że wysokość wynagrodzenia adwokata za reprezentowanie strony przed Naczelnym Sądem Administracyjnym uzależniona jest od tego, czy pełnomocnik ubiegający się o przyznanie wynagrodzenia reprezentował stronę także w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Jak prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie adwokat Ł. K. został pełnomocnikiem z urzędu S. K. po wydaniu przez Sąd wyroku oddalającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w pierwszej instancji. Jednakże z okoliczności tej Sąd I instancji wyciągnął błędne wnioski uznając, że nie było podstaw do zastosowania wyższego wskaźnika, wynikającego z § 18 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Skoro bowiem w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat, to właśnie ta okoliczność przesądza w niniejszej sprawie o konieczności zastosowania wyższego wskaźnika, wynikającego z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia. W związku z tym, pełnomocnikowi świadczącemu pomoc prawną z urzędu w niniejszej sprawie przysługuje wynagrodzenie w wysokości 100 % stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Tym samym wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu - adwokata Ł. K. wynosi 240 zł, a uwzględniając podwyższenie opłaty o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. 23 % - na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia - wynagrodzenie wynosi 295,20 zł. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie i na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł jak w sentencji.