I OZ 378/20

Dnia 15 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 653/19 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r. skarżący cofnął ww. skargę, gdyż, jak podał uregulował należności alimentacyjne. W związku z tym zamierza podjąć stosowne kroki przed organem, aby uzyskać utracone prawo jazdy. Nie stwierdzając przy tym, aby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub miałoby spowodować utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zażalenie na to postanowienie wniósł M.B.. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 60 i 161 § 1 p.p.s.a. – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem skarżący składając oświadczenie o cofnięciu skargi działał w błędnym przekonaniu, iż uregulowanie zaległości alimentacyjnych wobec funduszu alimentacyjnego pozwoli mu na odzyskanie zatrzymanego prawa jazdy. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlegało oddaleniu. W myśl art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Takie uprawnienie przyznane stronie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tylko w takim przypadku sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jest to regulacja ustanawiająca wyjątek od ogólnej zasady związania sądu cofnięciem skargi i w związku z tym podlega wykładni ścieśniającej. Tym samym uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne wymaga pozytywnego ustalenia przez sąd istnienia nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to zarazem, że powody jakimi kieruje się skarżący cofając skargę nie mają znaczenia dla sądu, chyba że cofnięcie skargi ma na celu obejście prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (zob. wyrok NSA z dnia 24.10.2006 r., sygn. akt II OSK 71/06). W rozpoznawanej sprawie skarżący na rozprawie w dniu 23 stycznia 2020 r., cofnął skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Żądanie cofnięcia skargi zostało sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny. Słusznie zatem Sąd I instancji umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a. Dla cofnięcia skargi wystarczające jest jednoznaczne oświadczenie woli o cofnięciu skargi, w formie pisemnej lub ustnie. Strona skarżąca jest uprawniona do skorzystania z instytucji cofnięcia skargi i nie jest wymagane uzasadnienie tej czynności. Motywy, jakimi kieruje się skarżący cofając skargę nie podlegają ocenie Sądu chyba, że cofnięcie ma na celu obejście prawa, co jednakże w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto zauważyć trzeba, że w orzecznictwie wskazuje się, iż przepisy p.p.s.a. zawierają w art. 60 regulację na podstawie której dopuszczalne jest jedynie cofnięcie skargi, ale brak przepisu dotyczącego cofnięcia takiego oświadczenia nie może być rozumiany jako jego niedopuszczalność. Zarówno cofniecie skargi jak i cofnięcie oświadczenia o cofnięciu skargi są czynnościami procesowymi. Podmiotem, decydującym o podjęciu takich czynności, jest skarżący, który do momentu rozpoznania skargi przez sąd I instancji może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą. Z tego powodu, jeśli po cofnięciu skargi, ale przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania przez sąd, skarżący zmieni zdanie i cofnie swoje wcześniejsze oświadczenie, to należy uznać taką czynność za prawnie dopuszczalną. Momentem granicznym jest w tym wypadku wydanie orzeczenia przez sąd co do skargi (por. wyrok NSA z 19.04.2010 r., I OSK 50/10, LEX). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że podnoszone w zażaleniu okoliczności dotyczące powodów, dla których skarżący jest nadal zainteresowany prowadzeniem postępowania sądowego w tej sprawie, na obecnym etapie postępowania, nie mogły odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.