I OZ 426/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 2 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 904/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 2 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 904/16, odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy rejestracji pojazdu. Sąd wskazał, że z treści uzasadnienia wniosku złożonego w niniejszej sprawie wynika, że skarżący upatruje przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w jej wpływie na pozostałe potencjalne postępowania dotyczące kolejnych rejestracji pojazdu, co może w konsekwencji doprowadzić do braku możliwości korzystania z pojazdu przez skarżącego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, powyższe argumenty nie są jednak wystarczające do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowa decyzja, uchylająca decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz innej osoby, jako uprzedniego właściciela pojazdu, nie wywiera bezpośredniego skutku w zakresie możliwości korzystania z pojazdu przez skarżącego. Nie można zatem przyjąć, iż zachodzi w tym przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w tym przepisie uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przedstawione przez skarżącego argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji są niewystarczające dla uznania, iż zachodzą przesłanki przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zasadnie przyjął, że argumenty skarżącego zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji są niewystarczające do uwzględnienia wniosku. Skarżący bowiem w sposób bardzo ogólny uzasadnił swój wniosek, nie wskazując konkretnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na jego pozytywną ocenę. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków z niej wynikających. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Zauważyć należy, że wykonanie każdej decyzji pociąga za sobą określone konsekwencje, zaś jej uchylenie powoduje, że wykonanie aktu okazuje się zbędne. Istotą ochrony tymczasowej jest jednak przeciwdziałanie takim skutkom wydanego aktu, które byłyby trudne do naprawienia pomimo przywrócenia stanu sprzed wydania decyzji. Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że decyzja uchylająca decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na rzecz innej osoby, jako uprzedniego właściciela pojazdu, nie wywiera bezpośredniego skutku w zakresie możliwości korzystania z pojazdu przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.