I OZ 519/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Gminy Miejskiej Kraków na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 74/08 o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi I. B. i S. Y. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2007 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 26 stycznia 2012 r., II SA/Kr 74/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi I. B. i S. Y. na decyzję Wojewody Małopolskiego z [...] listopada 2007 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości. W sprawie, postanowieniem z 12 kwietnia 2010 r., II SA/Kr 74/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe z urzędu w oparciu o art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a., powołując brak możliwości nadania sprawie dalszego biegu. Skargę do sądu administracyjnego wniósł, upoważniony przez skarżące, W. K., który jednak w opinii sądu nie spełnia przewidzianych w art. 35 § 1 p.p.s.a. przesłanek podmiotowych do reprezentowania I. B. i S. Y. przed sądami administracyjnymi. Skarżące zostały wezwane do podpisania skargi, jednakże próby doręczenia korespondencji sądowej skierowanej na adresy podany przez pełnomocnika okazały się bezskuteczne. Wnosząc o podjęcie postępowania Gmina Miejska Kraków wskazała, że w niniejszej sprawie brak było przesłanek do zawieszenia postępowania, ponieważ skarga nie pochodzi od strony, ale od pełnomocnika nieuprawnionego do reprezentowania skarżących przed sądem administracyjnym. Sąd pierwszej instancji w postanowieniu z 26 stycznia 2012 r. nie podzielając tego poglądu zaznaczył, że skargę w niniejszej sprawie podpisał W. K., dołączając pełnomocnictwa od skarżących. W takiej sytuacji, ponieważ nie jest on osobą uprawnioną do wniesienia skargi do sądu w imieniu skarżących, nie można odrzucić skargi, lecz należy wezwać skarżące do jej własnoręcznego podpisania. Dopiero w przypadku nieuzupełnienia tego braku w wyznaczonym przez Sąd terminie, skarga podlega odrzuceniu. Wysłane wezwania nie zostały doręczone. Postępowanie zostanie podjęte w przypadku wskazania aktualnych adresów skarżących, albo też umorzone po upływie trzech lat od zawieszenia postępowania, zgodnie z art. 130 § 1 p.p.s.a. W zażaleniu, Gmina Miejska Kraków zarzuciła naruszenie 1) art. 50 § 1 p.p.s.a. i błędne przyjęcie, że skarga pochodzi od strony. Osoba, która złożyła skargę nie może być pełnomocnikiem, nie jest też stroną postępowania. Taka skarga nie może skutecznie zainicjować postępowania; 2) art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i przyjęcie, że zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania a w konsekwencji błędne przyjęcie, że nie zaszły przesłanki do jego podjęcia; 3) art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę podjęcia postępowania, podczas gdy zachodzi podstawa umorzenia postępowania z uwagi na to, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawierało usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że W. K. wniósł skargę nie we własnym imieniu, ale reprezentując I. B. i S. Y. (skarga D. C. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 12 kwietnia 2010 r., II SA/Kr 74/08). Ponadto, w toku postępowania administracyjnego W. K. działał skutecznie wnosząc odwołanie od decyzji rozpatrzone następnie przez Wojewodę Małopolskiego. W postępowaniu sądowoadministracyjnym pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne (art. 35 § 1 p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika, aby W. K. spełniał warunki podane w tym przepisie, co uzasadniało wezwanie skarżących do osobistego podpisania skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a.), które na razie nie zostały skutecznie doręczone. Na tym etapie postępowania nie można więc jednoznacznie przesądzić, że skarga nie pochodzi od skarżących i dopiero upływ czasu, przewidziany w art. 130 § 1 p.p.s.a. (trzy lata od daty postanowienia o zawieszeniu) umożliwi umorzenie postępowania sądowego pomimo braku ustalenia woli skarżących w kwestii skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.