I OZ 552/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L., E. L. i J. L. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 552/08 w przedmiocie oddalenia zażalenia J. L., E. L. i J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 739/06 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 739/06 w sprawie ze skargi J. L., E. L. i J. L. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości postanawia odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 23 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 739/06, odrzucające zażalenie skarżących na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2008 r. Na postanowienie to skarżący wnieśli zażalenie domagając się m.in. jego uchylenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Ustawodawca, w powołanej powyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania. W tym stanie rzeczy, należało uznać zażalenie skarżących, określane przez nich jako "Wniosek – zażalenie wraz ze skargą", na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2008 r., za niedopuszczalne. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 180 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.