I OZ 555/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tamara Dziełakowska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 312/18 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącej E. P. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższa decyzja została stronie doręczona na wskazany przez nią adres do korespondencji w trybie awizowania w dniu 16 stycznia 2018 r. W dniu 13 marca 2018 r. skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. Zdaniem skarżącej decyzja nie została jej skutecznie doręczona i odebrała ją osobiście w urzędzie pracy w dniu 12 marca 2018 r. Odmawiając skarżącej przywrócenia terminu, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w sprawie bezspornym jest to, że w wyniku fikcji doręczenia skarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 16 stycznia 2018 r. i nie ma podstaw, aby doręczenie to w obecnym stanie sprawy podważać. Analizując natomiast przesłankę "braku winy" z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd pierwszej instancji uznał, że powoływanie się przez skarżącą na brak wiedzy odnośnie wydania decyzji nie jest okolicznością uzasadniającą brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Zachowanie strony w sprawie niniejszej nosi w ocenie Sądu znamiona winy polegającej na niedbalstwie - braku należytej staranności przy prowadzeniu własnych spraw. Z tych też przyczyn Sąd orzekł jak na wstępie na mocy art. 86 § 1 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca. Zdaniem skarżącej w dniach 14 – 21 stycznia 2018 r. przebywała w innej miejscowości w związku ze sprawą związaną ze sprzedażą działki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie ocenił, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swej winy w uchybieniu terminu, bowiem nie wskazała na żadne niezawinione swoje działanie w tym zakresie. Przedstawienie z kolei takiej argumentacji na etapie postępowania zażaleniowego jest co najmniej spóźnione. Okoliczności, które przemawiałyby za brakiem zawinienia w uchybieniu terminu winny zostać wskazane we wniosku. Ponadto powołanie się w uzasadnieniu zażalenia na konieczność wyjazdu z miejsca zamieszkania z uwagi na sprawy związane ze sprzedażą działki także nie mogły zwolnić skarżącej z braku zaniedbania obowiązku odbioru korespondencji, skoro jak wynika z akt skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu administracyjnym i brała w nim czynny udział. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.