I OZ 559/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 42/12 o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SO/Gl 42/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania J. M. prawa pomocy w zakresie przyznania pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia 9 listopada 2012 r. J. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie przyznania pełnomocnika z urzędu w związku z zaskarżeniem szeregu orzeczeń wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, w tym na postanowienie tego organu z dnia 28 sierpnia 2012 r., nr [...] Rozstrzygnięcie to wydane zostało w oparciu o regulację art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawierało więc zawiadomienie, że wniesione przez skarżącego odwołanie nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym oraz wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy. Zdaniem Sądu I instancji w rozpoznawanej sprawie zachodzi przypadek o którym mowa w art. 247 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie to zostało wydane w trybie art. 36 K.p.a. Zgodnie z art. 36 § 1 o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zawiadomienie o którym mowa w art. 36 § 1 K.p.a. przybiera wprawdzie formę pisemną - postanowienia, jednakże ma ono wyłącznie charakter informacyjny i nie podlega zaskarżeniu zażaleniem. Rozstrzygnięcie takie dotyczy kwestii wynikającej w toku postępowania, nierozstrzygającej o istocie sprawy (art. 123 § 2 K.p.a.). Jest wyłącznie incydentalną czynnością procesową organu podejmowaną wobec strony, wpływającą na jej sytuację procesową (wyznacza nowy termin załatwienia sprawy) i materialnoprawną (zwłoka w załatwieniu sprawy może stanowić podstawę odpowiedzialności za szkodę). Dodatkowo zwłoka ze strony organu może również stanowić podstawę skargi na bezczynność. Tym samym zaskarżone postanowienie nie mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego określonym w art. 3 § 2 pkt. 2 P.p.s.a. Nie podlega więc kognicji sądu administracyjnego, co powoduje niedopuszczalność skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. M., w którym nie zgodził się z zapadłym rozstrzygnięciem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi oczywista bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a zatem prawo pomocy w tym przypadku nie przysługuje. Na wstępie wskazać należy, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Zastosowanie przepisu art. 247 P.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 P.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573)., z czym mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 28 sierpnia 2012 r. nr [...] wydane w trybie określonym w art. 36 K.p.a., w którym zawiadomiono skarżącego, że wniesione odwołanie nie może zostać rozpatrzone w terminie ustawowym i wyznacza się nowy termin załatwienia sprawy. Jak słusznie podniósł Sąd I instancji, zawiadomienie strony o przekroczeniu terminu załatwienia sprawy jest czynnością procesową incydentalną i choć przybiera formę postanowienia, to nie kończy ono postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie służy na nie również zażalenie, gdyż K.p.a. tego nie przewiduje (art. 141 § 1 K.p.a.) Zatem nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 19 kwietnia 2013 r., I OZ 260/13). Należało wiec uznać, iż bez potrzeby głębszej analizy nie ulega wątpliwości, że skarga na powyższe postanowienie nie może zostać rozpoznana w postępowaniu przed sądem administracyjnym, ponieważ zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych (art. 3 § 2 P.p.s.a), co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Słusznie zatem Sąd I instancji odmówił przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności skargi zgodnie z treścią art. 247 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.