I OZ 581/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 18 listopada 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 835/21 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 6 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił K. K. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 6 września 2021 r. w przedmiocie opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Sąd I instancji uznał, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku oraz nie wykazał należycie zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Wniosek został zawarty w skardze, ale nie zawiera żadnego uzasadnienia. Skarżący nie podaje żadnych danych, na podstawie których dałoby się ustalić sytuację finansową rodziny, w tym uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki. Nie wykazano zatem, aby wykonanie decyzji mogło spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej strony skarżącej a zatem wyrządzenie jej znacznej szkody. Organ w odpowiedzi na skargę – odnosząc się do wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - podkreślił, że skarżący nie przedstawił żadnych szacunków i wyliczeń potwierdzających jego stanowisko, zaś z akt sprawy wynika, że dochód skarżącego w grudniu 2020 r. wyniósł 17.342,35, a za styczeń 2021 r. wyniósł 14.688,99 zł. Wydatki związane z opłatą za pobyt w domu pomocy społecznej (w ostatnio ustalonej wysokości) wynoszą 1.346,62 zł. Sąd I instancji podzielił te ustalenia i jednocześnie podkreślił, że wprawdzie w skardze znajdują się tabelki odnośnie wyliczenia dochodów rodziny skarżącego, ale za okres grudzień 2020 r. i styczeń 2021 r., a nie aktualnych dochodów i wydatków na datę składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a tylko takie dane mogłyby stanowić podstawę ewentualnego pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Ponadto, w skardze nie przestawiono uzasadnienia, dlaczego konieczność uiszczenia przedmiotowej opłaty spowoduje jednocześnie brak możliwości leczenia jego oraz żony, czy też brak rehabilitacji dzieci i spłaty kredytu. Tu również niezbędne byłoby wskazanie uzyskiwanych aktualnie dochodów i porównanie ich do aktualnych wydatków rodziny. Skarżący zatem z jednej strony kwestionuje ustalenia organów w zakresie posiadanych dochodów i wydatków, ale zarówno we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, jak i w uzasadnieniu skargi nie wskazuje jakie są aktualne dochody. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu I instancji, nie uprawdopodobniono, że ewentualna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście ogólnej sytuacji finansowej, skoro skarżący nie podał żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji majątkowej, bądź innych okoliczności uzasadniających wniosek. W efekcie, wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji we wnioskowanym zakresie. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku prawidłowo przyjął, że wniosek skarżącego nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 6 września 2021 r., na mocy której zmieniono wysokość obciążającej go opłaty za pobyt matki w Domu Pomocy Społecznej z kwoty 700 zł do kwoty 901,42 zł (od 1.01.2021 r. do 31.01.2021 r.), 1.149,14 zł (od 1.02.2021 r. do 31.03.2021 r.) i 1.346,62 zł (od 1.04.2021 r.). Sam wniosek nie został w ogóle uzasadniony, zaś informacje zawarte w uzasadnieniu skargi są nieaktualne i na tyle ogólne, że ich analiza nie daje obrazu sytuacji skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Za niewystarczające w tej mierze należało uznać dokumenty na które powołuje się skarżący, w tym zawarte w skardze zestawienia dochodów i wydatków rodziny, które w znacznej mierze nie zostały poparte żadną dokumentacją. Zestawienia te odnoszą się do grudnia 2020 r. i stycznia 2021 r., podczas gdy skarga została złożona w październiku 2021 r. Nie obrazują zatem aktualnej sytuacji materialnej rodziny skarżącego. Nadto należy zauważyć, że z powyższych zestawień wynika, że deklarowane wydatki rodziny (13 860,75 zł) przekraczają jej dochody kształtujące się wg skarżącego na poziomie 11932,53 zł (grudzień 2020 r.) i 12590,42 zł (styczeń 2021 r.). Nasuwa to przypuszczenie, że rodzina skarżącego posiada wyższe dochody, niż wskazano w skardze (co podnosił również organ w odpowiedzi na skargę podając, że w grudniu 2020 r. było to 17.342,35 zł, zaś w styczniu 2021 r, - 14.688,99 zł), a także, że wydatki rodziny kształtują się na niższym poziomie niż ujęte w tych zestawieniach. Nie można również pominąć, że rodzina skarżącego, w której pozostaje dwoje małoletnich dzieci, uprawniona jest do świadczenia "500+", co także winno być uwzględnione przy ocenie sytuacji materialnej skarżącego, w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji, nawet po uiszczeniu wymaganej opłaty za pobyt matki w DPS oraz comiesięcznych wydatków, nie jest oczywiste, że spowoduje to dla skarżącego efekt w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy jednocześnie zauważyć, że konieczność ponoszenie opłat za pobyt w DPS, w każdym przypadku, niezależnie od zamożności strony, łączy się z obniżeniem dochodu, a nawet ewentualnymi trudnościami w sferze majątkowej. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów. Ponadto dochodzona od skarżącego należność jest należnością pieniężną, zatem w razie wydania korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, podlegać będzie zwrotowi. Nie ma cechy nieodwracalności. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.