I OZ 589/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 632/10 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia: oddalić zażalenie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia M.N. ze służby w Policji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesionej w dniu 15 marca 2010 r. (data stempla pocztowego) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu skargi podała, iż po otrzymaniu zaskarżonej decyzji złożyła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosek o stwierdzenie jej nieważności. W ocenie skarżącej nie mogła ona zatem wnieść powyższej skargi, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji sprawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wskazała, że taka decyzja została jej doręczona w dniu 9 marca 2010 r. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na wniosek skarżącej wniósł o jego oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 632/10 odmówił M. N. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu postanowienia podał, że skarżąca dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a, do złożenia wniosku o przywrócenie terminu albowiem dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień, w którym doręczono jej ostateczną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 lutego 2010 r., czyli dzień 9 marca 2010 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził jednak, że wskazane przez skarżącą okoliczności nie uprawdopodabniają braku jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, gdyż nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu. W konsekwencji uznał, że przeświadczenie skarżącej o niedopuszczalności wniesienia równocześnie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i wniosku o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji, w trybie art. 156 § 1 K.p.a., nie uzasadnia przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 3 czerwca 2009 r., nr 31 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia M.N. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podała, że przedmiotowej skargi nie wniosła w terminie, gdyż kierowała się informacjami jakie otrzymała z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Ponadto wskazując na treść art. 56 P.p.s.a stwierdziła, że jeżeli wniosłaby skargę wcześniej, to postępowanie sądowe w tej sprawie podlegałoby zawieszeniu. Natomiast postępowanie prowadzone przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., nie daje podstawy do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 § 3 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 powołanej ustawy). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy). W przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż przepisy P.p.s.a. oraz K.p.a. nie zakazują korzystania z instytucji skargi do sądu administracyjnego oraz wniosku o stwierdzenie nieważności równocześnie, natomiast nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu. Ze stanowiskiem powyższym należy się zgodzić. Wyjaśnić należy, że kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przez brak winy, o jakim mowa w art. 86 § 1 P.p.s.a., należy rozumieć sytuacje, w których z przyczyn obiektywnie niezależnych, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności skarżący nie ma możliwości dochowania terminu. A zatem przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, ale także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu dotrzymanie terminu. Przy czym, jak trafnie stwierdził Sąd pierwszej instancji nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności uprawdopodobniającej brak winy w dochowaniu terminu. Stąd też przeświadczenie skarżącej o niedopuszczalności wniesienia równocześnie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i wniosku o stwierdzenie nieważności tej samej decyzji, w trybie art. 156 § 1 K.p.a., nie może być uznane za okoliczność uzasadniającą brak jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zauważyć należy, że przepisy K.p.a. oraz P.p.s.a. nie zakazują równoczesnego korzystania z instytucji skargi do sądu administracyjnego oraz wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, albowiem zgodnie z art. 56 P.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.