I OZ 594/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ministra Skarbu Państwa na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 80/12 o stwierdzeniu swej niewłaściwości i przekazaniu sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 lipca 2007 r. nr IG.VIII.7725-0900-004/07 w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 80/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. W uzasadnieniu Sąd podał, że pismem z 13 grudnia 2011 r. (sprecyzowanym w dniu 14 maja 2012 r.) J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z 23 lipca 2007 r., nr IG.VIII.7725-0900-004/07 w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Sąd powołał treść art. 13 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona i wskazał, że stosownie do § 1 pkt 8 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) dla obszaru województwa warmińsko-mazurskiego, gdzie ma siedzibę organ, którego działalność została zaskarżona, właściwy do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Minister Skarbu Państwa. Zaskarżając postanowienie w całości wniósł o jego uchylenie. Organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 13 § 2 P.p.s.a. i przekazaniu sprawy niewłaściwemu sądowi administracyjnemu. Minister Skarbu Państwa podniósł, że zgodnie z treścią skargi J. K. zaskarżona jest decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia 8 listopada 2011 r. nr DRiR-WP-580-674/11, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Warmińsko – Mazurskiego z dnia 28 września 2011 r. nr IGR-X.7725-0900-004/07/11 odmawiającą zmiany decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 lipca 2007 r. nr IG.VIII.7725-0900-004/07 potwierdzającej J. K. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. K. i R. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Ponadto zaznaczył, że Ministrowi Skarbu Państwa nie zostało doręczone pismo z dnia 14 maja 2012 r., na które powołano się w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 13 § 2 P.p.s.a., który określa właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wojewódzkie sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swej właściwości miejscowej. Oznacza to, że przed oceną dopuszczalności skargi sądy te w pierwszej kolejności zobowiązane są ustalić, czy są właściwe miejscowo do rozpatrzenia danej sprawy, a w przypadku, jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość obowiązany jest w myśl art. 59 § 1 P.p.s.a. przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Słusznie zaznaczył w zażaleniu Minister Skarbu Państwa, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w tym przepisie. W niniejszej sprawie J. K. w skardze wniesionej w dniu 14 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Skarbu Państwa - powołując na wstępie K.p.a. Dział VIII - wniósł o częściową zmianę decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 lipca 2007 r. oraz decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia 8 listopada 2011 r., utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 28 września 2011 r., odmawiającą dokonania zmiany decyzji Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 lipca 2007 r. potwierdzającej J. K. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez J. K. i R. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. W obszernej skardze J. K. podkreślił, że do całej "dokumentacji sprawy zabużańskiej" nie wnosi uwag, a jedynie kwestionuje sporządzoną wycenę za mienie nieruchome, domagając się sporządzenia na jego koszt nowej wyceny. Minister Skarbu Państwa w dniu 12 stycznia 2012 r. przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a., powyższą skargę J. K. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia 8 listopada 2011 r. wraz z odpowiedzią na skargę, w której wnosił o jej oddalenie jako bezzasadnej. Przekazał również akta sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją. Na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. w dniu 19 stycznia 2012 r. uiścił kwotę 200 złotych tytułem wpisu od skargi. W dniu 26 stycznia 2012 r. wydane zostało zarządzenie o skierowaniu sprawy na termin rozprawy według kolejności wpływu. W okresie oczekiwania na wyznaczenie terminu rozprawy skarżący w adresowanych do Sądu pismach z dnia 30 stycznia 2012 r. i z dnia 30 marca 2012 r. "doprecyzował" skargę, uzupełniając jej uzasadnienie i dołączając kserokopie dokumentów. Zarządzeniem z dnia 25 kwietnia 2012 r. Sąd zobowiązał skarżącego do sprecyzowania w terminie 7 dni skargi poprzez jednoznaczne wskazanie zaskarżonego aktu, bowiem skarga została wniesiona na podstawie działu VIII K.p.a. W odpowiedzi z dnia 7 maja 2012 r. (k. 112 i następne akt WSA) skarżący zaznaczył na wstępie "skarga na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia 8.11.2011 r." i podał numer tej decyzji, zaś w treści pisma podał m.in. "Żądaniem moim w skardze do Sądu Administracyjnego jest uzasadniona konieczność zmiany decyzji Wojewody z dnia 23 lipca 2007 r." Do pisma tego dołączył decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia 8 listopada 2011 r. W kolejnym piśmie z dnia 8 maja 2012 r. (k.129-130 akt WSA) J. K. ponownie zaznaczył na wstępie, że skarga dotyczy decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia 8 listopada 2011 r. Wobec powyższego nie znajduje żadnego uzasadnienia zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 6 czerwca 2012 r. (k.133) polecające zmienić na obwolucie, w systemach informatycznych i w urządzeniach ewidencyjnych sekretariatu organ z Ministra Skarbu Państwa na Wojewodę Warmińsko-Mazurskiego oraz przedmiot skargi z "odmowy zmiany decyzji" na "potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP", bowiem w udzielonej przez skarżącego odpowiedzi na zarządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. J. K. potwierdził, że skarga dotyczy decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia 8 listopada 2011 r. Słusznie więc podniesiono w zażaleniu, że skarżący zaskarża działanie organu, który ma swoją siedzibę na terenie objętym właściwością miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (§ 1 pkt 12 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalania ich siedziby i obszarów właściwości). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.