I OZ 601/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 października 2022 r. sygn. akt II SA/Rz 1215/22 o odrzuceniu skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 20 lipca 2022 r. nr SKO.4110/177/2021 w przedmiocie uznania zasiłku stałego za nienależnie pobrany i zobowiązania do jego zwrotu postanawia: oddalić zażalenie. Pismem z 26 sierpnia 2022 r. M. Z. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z 20 lipca 2022 r. w przedmiocie uznania zasiłku stałego za nienależnie pobrany i zobowiązania do jego zwrotu. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższej decyzji przez skarżącego, jej doręczenie nastąpiło w dniu 26 lipca 2022 r. Natomiast nadanie skargi drogą elektroniczną na adres Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie, za pośrednictwem którego skargę tę złożono, nastąpiło 26 sierpnia 2022 r., co potwierdza dokument w postaci Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia (k.12 akt sąd.). Postanowieniem z 10 października 2022 r., II SA/Rz 1215/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2, § 3 w zw. z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę wskazując, że ostatnim dniem terminu na wystąpienie ze skargą był 25 sierpnia 2022 r., tymczasem skargę złożono dzień później. Zażalenie na stanowienie złożył skarżący, zarzucając naruszenie: 1) art. 40 § 2 k.p.a. polegające na doręczeniu wszelkich pism w toku postępowania administracyjnego, łącznie z zaskarżoną decyzją, bezpośrednio stronie, pomimo ustanowienia pełnomocnika, skutkujące wadliwym ustaleniem, że decyzja organu II instancji została skutecznie doręczona w dniu 26 lipca 2022 r.; 2) art. 58 § 1 pkt 2, § 3 oraz 53 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy, na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o odrzuceniu skargi zostało wniesione zażalenie. Wobec tego, w wyniku wniesionego zażalenia, postanowienie o odrzuceniu skargi nie stało się prawomocne. Z akt wynika także, że w zażaleniu zawarto również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Należy wskazać, że z praktyki orzeczniczej wynika, iż nierzadkie są przypadki łącznego składania zażalenia na odrzucenie pisma procesowego (skargi) oraz wniosku o przywrócenie terminu przewidzianego na wykonanie danej czynności procesowej. W przypadku jednoczesnego złożenia zażalenia na orzeczenie o odrzuceniu pisma procesowego (skargi) oraz wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności procesowej – w pierwszej kolejności winien być nadany bieg zażaleniu, a dopiero po stwierdzeniu bezskuteczności czynności procesowej wskutek upływu terminu, rozpoznaniu podlegałby wniosek o jego przywrócenie. Wobec powyższego, jednoczesne złożenie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi i wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skutkuje tym, że wniosek o przywrócenie terminu podlega rozpoznaniu po uprawomocnieniu się orzeczenia stwierdzającego uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej. Przechodząc do rozpoznania niniejszego zażalenia, należy stwierdzić, że nie ma ono usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy zaskarżona decyzja (zawierająca prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi) została doręczona skarżącemu w dniu 26 lipca 2022 r. – na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzji widnieje własnoręczny podpis skarżącego (k.14 akt adm.). W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 25 sierpnia 2022 r. Tym samym złożenie skargi w dniu 26 sierpnia 2022 r. nastąpiło po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Podniesiona natomiast w zażaleniu okoliczność, jakoby skarżący w toku postępowania administracyjnego miał ustanowionego pełnomocnika, nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Zarówno bowiem na etapie wydawania decyzji przez organ I instancji, jak i składania odwołania oraz wydawania zaskarżonej decyzji skarżący działał samodzielnie. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.