I OZ 604/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 454/08 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. L. na postanowienia Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 454/08 wezwał L. L. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie wywłaszczenia nieruchomości, Wysokość wpisu, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), została określona w kwocie 100 zł. L. L., składając zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł jednocześnie o przyznanie mu prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2008 r. Przewodniczący zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie to zostało doręczone L. L. wraz z dołączonym do niego formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy na druku "PPF". Wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu do wykonania powyższego wezwania referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 23 maja 2008 r. wniosek strony pozostawił bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia L. L. wniósł w dniu 6 maja 2008 r. sprzeciw. Złożony w terminie sprzeciw wywołał skutek określony art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej ustawa P.p.s.a.). Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek L. L. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż w przedmiotowej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wezwanie to wraz z formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2008 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma. W tym stanie sprawy siedmiodniowy termin do złożenia wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął w dniu 7 maja 2008 r. W związku z tym, że L. L. nie wykonał wezwania Sądu, wniosek należało pozostawić bez rozpoznania. Zażalenie od powyższego postanowienia złożył L. L., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł zarzuty dotyczące działania sądu, wskazując m.in., iż "sąd łamie prawo i naraża stronę na straty materialne". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W myśl art. 257 ustawy P.p.s.a., wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z powołanych przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznaje jedynie wnioski o przyznanie prawa pomocy złożone na stosownym druku. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują żadnych wyjątków od tej reguły. Z tego względu postanowienie z dnia 18 czerwca 2008 r. uznać należy za prawidłowe, bez względu na przyczynę niezłożenia wniosku w stosownej formie. Oceny zgodności z prawem powyższego postanowienia nie mogą zmieniać zarzuty sformułowane w zażaleniu. Podniesione w uzasadnieniu zażalenia argumenty mają bowiem bardzo ogólny charakter i odnoszą się do działania Sądu I instancji w zakresie, jaki nie był w ogóle przedmiotem zaskarżonego postanowienia. Nie dotyczą więc one bezpośrednio postanowienia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wskazać jednocześnie należy, iż wszystkie czynności procesowe muszą być wykonywane w ściśle określonym terminie. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna ( art. 85 P.p.s.a.).Dotyczy to także wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona może ubiegać się o przywrócenie uchybionego terminu, ale z zachowaniem wymogów przewidzianych w art. 87 P.p.s.a. Pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania nie wyklucza ponadto ponownego ubiegania się o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki podlega merytorycznemu rozpoznania tylko wówczas, gdy zostanie złożony na wymaganym formularzu PPF. Mając powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.