I OZ 635/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 879/13 o pozostawieniu pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 879/13 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") pozostawił bez rozpoznania pismo G. W. z dnia 25 kwietnia 2014 r. w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę G. W. w niniejszej sprawie. w dniu 25 kwietnia 2014 r. skarżąca skierowała do Sądu pismo, w którym wyraziła stanowisko co do słuszności dochodzonego przez siebie roszczenia. W związku z tym pismem Sąd I instancji wezwał skarżącą do oznaczenia rodzaju pisma, to jest określenia, czy stanowi ono pismo procesowe, czy też jest to skarga kasacyjna, pouczając jednocześnie skarżącą o trybie i sposobie zaskarżenia wyroku z dnia 6 marca 2014 r., w tym o konieczności sporządzenia ewentualnej skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. W odpowiedzi skarżąca wyraziła wątpliwość, co do konieczności skorzystania z pomocy radcy prawnego lub adwokata. Podała, że jej zdaniem sąd wojewódzki powinien zająć sprawiedliwe stanowisko i wyjaśnić sprawę. W konsekwencji Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zaskarżonym zarządzeniem pozostawił pismo skarżącej bez rozpoznania, albowiem brak formalny w postaci nieoznaczenia rodzaju pisma nie został przez skarżącą uzupełniony w wyznaczonym siedmiodniowym terminie. Jak podano, pismo z dnia 25 kwietnia 2014 r. nie zawierało także dającego się uchwycić wniosku pozwalającego na nadanie temu pismu dalszego biegu. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniosła G. W. wnosząc o "zmianę lub uchylenie nabycia prawa do nieodpłatnego nabycia prawa działki". W zażaleniu skarżąca stwierdziła także, że zażalenie stanowi "pismo procesowe, a nie kasacyjne". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a). Wskazać należy, że powołane przepisy znajdują zastosowanie tylko w przypadku takich braków, które uniemożliwiają nadanie pismu strony prawidłowego biegu, tj. wywołania przez pisma procesowe właściwych skutków procesowych zarówno w stosunku do sądu, jak i pozostałych podmiotów uczestniczących w postępowaniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania, nie oznaczyła w wyznaczonym terminie rodzaju pisma. Zgodzić należy się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym zarządzeniu, że treść pisma skarżącej nie pozwalała także na nadanie mu dalszego biegu, albowiem nie zawierało ono żadnego skonkretyzowanego żądania. Uznać zatem należy, że prawidłowo Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zastosował powołane przepisy i pozostawił pismo skarżącej bez rozpoznania. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony i za stronę formułować jej żądania. Niewykonanie przez skarżącą wezwania Sądu z dnia 20 maja 2014 r., a w konsekwencji nieusunięcie braków formalnych pisma z dnia 25 kwietnia 2014 r. stanowiło zatem obligatoryjną podstawę do pozostawienia go bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.