I OZ 640/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2015 r. zażalenia D.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1608/14 o oddaleniu wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił D.S. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Sąd wskazał, iż w uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że cierpi na długotrwałą chorobę, załączając do wniosku zaświadczenie lekarskie. Ponadto skarżąca wskazała, że w dniach od 7 do 12 sierpnia 2014 r. przebywała w znacznej odległości od placówki pocztowej. Zdaniem Sądu okoliczności te nie mogły stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu w myśl art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.". Sąd podkreślił, iż choroba, o ile nie jest nagła, czy przebywanie w miejscu oddalonym od placówki pocztowej nie wskazują na brak winy strony w uchybieniu, a skarżąca winna była podjąć wszelkie czynności zmierzające do dokonania czynności w terminie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D.S. podnosząc, że w jej ocenie wskazane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wskazują na to, że nie ponosi ona winy w uchybieniu. Skarżąca raz jeszcze podkreśliła, iż w okresie, kiedy upływał termin do wniesienia skargi przebywała na wsi, daleko od najbliższej placówki pocztowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przewiduje możliwość przywrócenia przez Sąd uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Przywrócenie takie uzależnione jest od wykazania przez stronę braku jej winy w uchybieniu, zaś okoliczności wskazujące na brak winy wykazane winny być we wniosku o przywrócenie terminu, co wynika z art. 87 § 2 tej ustawy. W przedmiotowej sprawie D.S. uchybiła terminowi do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, iż w okresie, kiedy upływał termin do wniesienia skargi nasiliły się objawy jej choroby, a ponadto przebywała w miejscu oddalonym od poczty, co – w jej ocenie – wskazuje na brak jej winy w uchybieniu. Stanowisko to uznać trzeba jednak za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, a ocenie, jaką wyraził Sąd I instancji, w żadnym razie nie można zarzucić naruszenia prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącej, wskazanym także w zażaleniu, nie wykazała ona, aby w niniejszej sprawie uchybiła terminowi bez własnej winy. Nie można bowiem przyjąć, aby winę tę wyłączała bliżej nie określona choroba (według oświadczenia skarżącej są to zaburzenia psychosomatyczne) czy też niczym nie potwierdzone zwichnięcie nogi. Jeśli zaburzenia zdrowotne rzeczywiście uniemożliwiały skarżącej osobiste dokonanie czynności (co jednak w żaden sposób nie wynika z przedstawionych zaświadczeń lekarskich), to mogła ona posłużyć się pomocą innych osób w tym, aby skarga została złożona w ustawowym terminie. Niedopilnowanie tej okoliczności wskazuje na brak należytej staranności po stronie skarżącej. Nie wyłącza także winy fakt, iż skarżąca przebywała w miejscowości oddalonej od placówki pocztowej. Wiedząc o tym, w jakim terminie winna złożyć skargę strona winna tak planować swoje działania, aby sprostać nałożonemu na nią obowiązkowi. Konieczność dojechania do innej miejscowości w żadnym razie nie może być uznana za przesłankę uzasadniającą przywrócenie terminu. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.