I OZ 670/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta [...] na postanowienie zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 72/19 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w W. na czynność Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i zasądzić od Prezydenta Miasta [...] na rzecz P. sp. z o.o. w W. kwotę 207 zł (słownie: dwieście siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 6 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 72/19 po rozpoznaniu skargi P. sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca") na czynność Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu, w pkt 1 stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz stwierdził, że skarżącemu przysługuje uprawnienie do zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu o nr rejestracyjnym [...] w kwocie 425 zł, w pkt 2 zasądził od Prezydenta Miasta [...] na rzecz P. sp. z o.o. w W. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że o kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów w kwocie 597 zł, na którą to kwotę składa się wpis w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Prezydent Miasta [...] złożył zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 ww. wyroku z 6 marca 2019 r. W zażaleniu wniósł o jego zmianę przez obniżenie kwoty zasądzonej od organu na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego do kwoty 207 zł. W uzasadnieniu podniósł, że wpis w sprawie został ustalony zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II na kwotę 100 zł, obliczoną na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) jako wpis stosunkowy. Zarządzenie o ustaleniu wpisu nie było kwestionowane przez skarżącego w drodze zażalenia. W ocenie Prezydenta konsekwencją uznania, że sprawa dotyczy należności pieniężnej i pobrania wpisu stosunkowego musi być, w przypadku rozstrzygania o zwrocie kosztów postępowania poniesionych przez skarżącego reprezentowanego przez adwokata, ustalenie wysokości stawki minimalnej wynagrodzenia adwokata na podstawie art. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800, z późn. zm.), czyli w wysokości zależnej od wysokości należności pieniężnej, której sprawa dotyczy. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że sprawa dotyczy należności pieniężnej, to powinien był zasądzić na rzecz skarżącego, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, kwotę 90 zł, wyliczoną na podstawie § 2 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Nie byłoby bowiem dopuszczalne w tej samej sprawie pobranie wpisu stosunkowego, a zarazem zasądzenie kosztów wynagrodzenia adwokata wg stawki stałej, a nie stosunkowej. Skoro zaś skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie kwestionował pobrania wpisu stosunkowego, to zaakceptował tym samym przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że sprawa dotyczy należności pieniężnej, a nie aktu lub czynności organu (co uzasadniałoby pobranie wpisu stałego). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jest zasadne. Stosownie do treści art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, o czym stanowi art. 205 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z treścią § 14 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 2, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł Wedle § 2 pkt 1 ww. rozporządzenia z 22 października 2015 r. stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł - 90 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględniając skargę na czynność Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w błędnej wysokości zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 597 zł. Nieprawidłowo Sąd pierwszej instancji bowiem przyjął, że w niniejszej sprawie, oprócz zwrotu uiszczonego wpisu sądowego w wysokości 100 zł oraz opłaty kancelaryjnej w wysokości 17 zł, skarżącej przysługuje zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika strony będącego adwokatem, w wysokości 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Wyjaśnić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy była kwestia odmowy przez organ zwrotu części kwoty z tytułu opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 425 zł. Zaskarżona czynność odnosiła się zatem do konkretnej należności pieniężnej. Dlatego też na podstawie zarządzenia z 29 stycznia 2019 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Zgodnie bowiem z tym przepisem wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł - 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Podkreślić należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ w zażaleniu, że ww. zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu nie zostało zakwestionowane przez skarżącą. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga odnosiła się do należności pieniężnej, Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze, iż skarżąca reprezentowana jest przez adwokata, winien orzec o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., i tym samym uznać, że wynoszą one 90 zł, a nie 480 zł. Przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia ma zastosowanie jedynie do spraw w których pobierany jest wpis stały. W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku winien zasądzić od organu na rzecz skarżącej kwotę 207 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą to kwotę składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem w wysokości 90 zł (ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., orzekł jak w sentencji.