I OZ 672/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 54/09 odrzucające zażalenie W. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 54/09 w sprawie ze skargi W. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]grudnia 2008 r., nr [...] postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 54/09 odrzucił zażalenie W. K. z dnia 27 lutego 2009 r. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lutego 2009 r., w sprawie ze skargi W. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną: W dniu 19 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządził o pozostawieniu wniosku o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bez rozpoznania. Zarządzenie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 lutego 2009 r. Pismem z dnia 27 lutego 2009 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie. Zarządzeniem z dnia 4 marca 2009 r., przesłanym przy piśmie z dnia 5 marca 2009 r., wezwano W. K. do podpisania zażalenia lub nadesłania oryginału ww. zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, bowiem nadesłany egzemplarz był kserokopią. Wezwanie to skarżący odebrał w dniu 14 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając powyższe zażalenie wskazał, że stosownie do treści art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1970 ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykonał zarządzenia sądu z dnia 4 maca 2009 r., mimo wezwania doręczonego w dniu 14 marca 2009 r. - nie podpisał zażalenia, ani nie nadesłał podpisanego zażalenia z dnia 27 lutego 2009 r. Termin do wykonania ww. czynności upłynął bezskutecznie w dniu 23 marca 2009 r. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 3 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odrzucił zażalenie. Pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. W. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego uzupełniając w wyznaczonym przez Sąd terminie braki zażalenia wniósł w piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2010 r. o uchylenie tego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zarzucając nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z uwagi na pozbawienie skarżącego możności obrony swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W uzasadnieniu powyższego pisma podniesiono, że zgodnie z art. 45 Konstytucji każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Stwierdzono również, że każdy obywatel Rzeczypospolitej Polskiej ma bezwzględne prawo dochodzenia swoich praw w postępowaniu sądowym, może zaskarżać orzeczenia i decyzje władz państwowych oraz orzeczenia i postanowienia wydane przez sądy w postępowaniu w I instancji. Zgodnie z art. 77 Konstytucji ustawa nie może zamykać obywatelom drogi sądowej dochodzenia naruszonych praw. Przedstawione przez skarżącego zażalenie z dnia 27 lutego 2009 r. w swej treści jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości przedstawiało jego wolę. Nierozpoznanie tego zażalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozbawiło go możności obrony naruszonych praw w tymże postępowaniu sądowoadministracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis ten musi być własnoręczny, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w § 4 art. 46 p.p.s.a. Wobec tego, że zażalenie wniesione przez W. K. na zarządzenie z dnia 2 kwietnia 2009 r. nie spełniało powyższych wymogów prawidłowo zarządzeniem z dnia 4 marca 2009 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni od daty doręczenia tego wezwania – pod rygorem odrzucenia zażalenia - braków formalnych zażalenia przez podpisanie zażalenia lub nadesłania oryginału ww. zażalenia, bowiem nadesłany egzemplarz był kserokopią. Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków zażalenia spowodować musiało jego odrzucenie, co Sąd uczynił zaskarżonym postanowieniem. W tej sytuacji nie mogło ulegać wątpliwości, że Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił zażalenie. Zgodnie bowiem z art. 178 p.p.s.a., który znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego na mocy odesłania zawartego w art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., sąd jest zobowiązany do odrzucenia środka zaskarżenia, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do twierdzeń, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa skarżącego do obrony swoich praw w postępowaniu sądowoadministracyjnym, czego konsekwencją miałaby być nieważność postępowania, należy zauważyć, że wynikający z przepisów ustawy obowiązek podpisania zażalenia nie narusza zagwarantowanego w art. 45 Konstytucji RP prawa do sądu i nie zamyka drogi do rozpoznania sprawy przez sąd. Przyczyna odrzucenia zażalenia leżała po stronie skarżącego, który w wyznaczonym terminie nie uzupełnił jego braków. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.