I OZ 675/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 746/16 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odroczenia terminu płatności rat zadłużenia z tytułu środków przyznanych na podjęcie działalności gospodarczej p o s t a n a w i a: 1) uchylić zaskarżone postanowienie; 2) odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. . Postanowieniem z dnia 7 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 746/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił K. M. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że postanowieniem z dnia 8 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. M. na opisaną wyżej decyzję Wojewody Śląskiego z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. K. M. w dniu 3 października 2016 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazując, że pięciodniowe opóźnienie w jej złożeniu spowodowane było jego chorobą i zarazem trudną sytuacją finansową uniemożliwiającą mu nadanie skargi drogą pocztową. Do wniosku dołączył zaświadczenie z powiatowego urzędu pracy z dnia 3 października 2016 r. potwierdzające, że jest on zarejestrowany jako osoba bezrobotna oraz zaświadczenie lekarskie z tej samej daty, z którego wynika, że w dniach od 18 lipca do 1 sierpnia 2016 r. był leczony i miał leżeć. W ocenie Sądu, tylko choroba nagła i niepozwalająca na wyręczenie się inną osobą stanowi o braku winy z rozumieniu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa"). Skarżący nie uprawdopodobnił, aby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu do wniesienia skargi, w szczególności, że w dniu, w którym upływał termin do jej wniesienia, stan jego zdrowia był na tyle zły, iż uniemożliwiał mu dokonanie tej czynności osobiście albo za pośrednictwem innej osoby. K. M. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia zarzucił brak empatii wobec obłożnie chorego bezrobotnego bez prawa do zasiłku przez uznanie, że stan jego zdrowia nie był na tyle zły, aby uniemożliwiał dokonanie mu czynności osobiście lub za pośrednictwem innej osoby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 ppsa). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa). Wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony jeżeli został wniesiony po upływie terminu wskazanego w art. 87 § 1 ppsa. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca (art. 88 ppsa). Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że warunkiem dopuszczalności merytorycznego rozpoznania przez sąd wniosku o przywrócenie terminu, jest złożenie go w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W związku z powyższym, w pierwszej kolejności sąd zobowiązany jest zbadać, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie określonym w art. 87 § 1 ppsa. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 3 października 2016 r. (data nadania przesyłki pocztowej - k. 29), tj. dopiero po doręczeniu mu w dniu 26 września 2016 r. (k. 23) postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Dołączając do wniosku zaświadczenie lekarskie, wskazał, że w dniach od 18 lipca do 1 sierpnia 2016 r. był chory i musiał leżeć. Z tych przyczyn nie był w stanie wnieść w ustawowym terminie przedmiotowego wniosku. Wskazał jednocześnie, że wniósł skargę do Sądu w dniu 2 sierpnia 2016 r., tj. po terminie, który upłynął w dniu 27 lipca 2016 r. Skarżący, który został prawidłowo pouczony przez organ o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji, w dniu 2 sierpnia 2016 r. wniósł skargę do Sądu i jak wynika z treści przedmiotowego wniosku, miał w tym względzie pełną świadomość, że wnosi ją po terminie, to tym samym wraz z nią powinien złożyć wniosek o przywrócenie terminu, wskazując na przyczynę takiego stanu rzeczy. W świetle przedstawionych przez skarżącego powyższych okoliczności należy przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu 1 sierpnia 2016 r., tj. w ostatnim dniu choroby skarżącego. Powyższe oznacza, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, zgodnie z art. 87 § 1 ppsa upłynął skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2016 r. Zatem jego wniosek złożony w dniu 3 października 2016 r. jest spóźniony. Z tych też względów, nieprawidłowo Sąd pierwszej instancji dokonał oceny merytorycznej przedmiotowego wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 86 § 1 ppsa, bowiem wniosek ten był spóźniony i podlega z przyczyn formalnych odrzuceniu na podstawie art. 88 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 i art. 88 ppsa, postanowił jak w sentencji.