I OZ 714/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 lipca 2024 r., sygn. akt III SPP/Kr 184/23 o odrzuceniu zażalenia w sprawie z wniosku T. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. L. na bezczynność Burmistrza Gminy Krzeszowice w przedmiocie wniosku o wypłatę dodatku węglowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 15 lipca 2024 r., sygn. akt III SPP/Kr 184/23, odrzucił zażalenie T. L. ("skarżący") na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 25 marca 2024 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 6 grudnia 2023 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi T. L. na bezczynność Burmistrza Gminy Krzeszowice w przedmiocie wniosku o wypłatę dodatku węglowego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia (zarządzenia) referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Z tego też względu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie skarżącego. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżone postanowienie narusza wspólnotowy i krajowy porządek prawny, referendarz nie jest sędzią, a więc jego orzeczenia nie są orzeczeniami sądu oraz wskazał, że przepisy mają charakter ogólny i nie wymieniają wszystkich orzeczeń, od których przysługuje odwołanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a. od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Zgodnie zaś z art. 260 § 1 p.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji jasno wynika, że postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest traktowane przez ustawodawcę jako orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Sprzeciw wniesiony od tego orzeczenia jest więc środkiem odwoławczym. Z kolei wojewódzki sąd administracyjny, który rozpoznaje sprzeciw od postanowienia referendarza z zakresu prawa pomocy działa jako sąd drugiej instancji. Oznacza to, że postanowienie tego sądu o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. Żaden przepis szczególny nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo odrzucił, jako niedopuszczalne, zażalenie na postanowienie tego Sądu z 25 marca 2024 r., bowiem postanowienie to wydane zostało w drugiej instancji i nie przysługiwał od niego żaden środek zaskarżenia. Przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło zatem do uchybienia przepisom prawa krajowego czy wspólnotowego. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.