I OZ 731/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1009/10 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) marca 2010 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1009/10 odmówił T. R. wstrzymania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) marca 2010 r., nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...) ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 147.433 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że analiza zgłoszonych przez stronę skarżącą argumentów nie daje podstaw do uwzględnienia wniosku i wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem powołane okoliczności nie uzasadniają twierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zdaniem Sądu, wykonanie decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. R. wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a. przez ich niezastosowanie. Skarżący wskazał, że w wypadku - człowieka ciężko chorego i rencisty całkowicie niezdolnego do pracy, bez żadnego majątku, poza nieruchomością, w której zamieszkuje z rodziną – wykonanie zaskarżonej decyzji może nastąpić jedynie przez egzekucyjną sprzedaż tej nieruchomości. W tej sytuacji nie będzie możliwe otrzymanie zwrotu uiszczonej kwoty opłaty adiacenckiej, jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sprzedaż spowoduje nieodwracalne skutki prawne – stanowiące, w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., trudne do odwrócenia skutki, jakie wiążą się z wykonaniem zaskarżonej decyzji. T. R. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie jego wniosku do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił jego szczególnej sytuacji majątkowej i osobistej. Cierpi na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc i rozedmę płuc. Ma orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy. Z tego tytułu pobiera świadczenie rentowe w kwocie 612,02 zł miesięcznie, które stanowi jego jedyne źródło utrzymania. Wymaga stałej opieki, którą zapewnia mu mieszkająca z nim żona. Nie posiada żadnego majątku, z wyjątkiem nieruchomości w której zamieszkuje. Wykonanie zaś zaskarżonej decyzji przez zapłatę wskazanej w niej kwoty może nastąpić jedynie w trybie egzekucyjnym sprzedaży tej nieruchomości, przez co pozbawiony zostanie miejsca zamieszkania. Natomiast skutki prawne i zdrowotne, jakie powstaną wskutek utraty prawa własności nieruchomości i eksmisja z pewnością będą nieodwracalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub trudnych do odwrócenia skutków. Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, obowiązek wykazania okoliczności uprawdopodobniających takie niebezpieczeństwo spoczywa na stronie. W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, iż skarżący nie wykazał w sposób dostateczny, aby w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Zawarty w skardze z dnia 28 kwietnia 2010 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji administracyjnej ograniczony został do stwierdzenia przez skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki "jeśli wobec konieczności przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości dojdzie do pozbawienia mnie – człowieka niezdolnego do pracy i ciężko chorego – jedynego miejsca zamieszkania ". Tak sformułowane uzasadnienie wniosku należy uznać za niewystarczające dla stwierdzenia, że zachodzi przesłanka z art. 61 § 3 P.p.s.a. Okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo zaistnienia trudnych do odwrócenia skutków muszą być wykazane w sposób realny, a nie na zasadzie przypuszczenia "jeśli wobec konieczności przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości dojdzie do pozbawienia (...) jedynego miejsca zamieszkania". Skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Należy stwierdzić, że T. R. nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się natomiast do przedstawionego w zażaleniu argumentu dotyczącego szczególnej sytuacji materialnej i osobistej skarżącego należy wskazać, że okoliczności tych Sąd pierwszej instancji nie rozważał, gdyż skarżący ich nie zgłaszał w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego też nie mogą one mieć wpływu na ocenę zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny ocenia bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne oraz stan prawny istniejące w dniu orzekania przez Sąd pierwszej instancji. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2010 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za prawidłowe. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.