I OZ 752/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 1164/24 odrzucające skargę w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 marca 2024 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2024 r., odrzucił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 marca 2024 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 27 maja 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało przesłane przy piśmie z 25 czerwca 2024 r. i wróciło do Sądu jako awizowana przesyłka. Z adnotacji placówki pocztowej wynikało zaś, że przesyłka nie została doręczona, gdyż nie została podjęta w terminie. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała skarżącego o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 2 lipca 2024 r. i awizo powtórne z dnia 10 lipca 2024 r.), po czym w dniu 18 lipca 2024 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi. W ocenie Sądu przesyłkę awizowano w sposób prawidłowy, dlatego została pozostawiona w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia z dniem 16 lipca 2024 r. Do dnia wydania postanowienia, skarżący nie uzupełnił jednak braków formalnych skargi poprzez wskazanie swojego nr PESEL, co skutkowało jej odrzuceniem. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. K., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu zażalenia wskazywał na okoliczności, w jakich doszło do uchybienia terminu. Podnosił także, że brak nr PESEL nie stanowi braku istotnego i tym samym nie uniemożliwiał nadania biegu sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz. U z 2024 r., poz. 935), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne elementy, wskazane w ustawie. Jednym z wymogów formalnych, jakie ustawa stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL osoby wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). W sytuacji zaś, gdy nie uzupełniono braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, pismem z dnia z 25 czerwca 2024 r., skarżący został wezwany do podania numeru PESEL. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca powyższe wezwanie była dwukrotnie awizowana: 2 lipca 2024 r. i 10 lipca 2024 r., co potwierdzają adnotacje na kopercie. Wobec bezskutecznego upływu terminu do odbioru przesyłki, zwrócono ją do nadawcy, tj. WSA w Warszawie (adnotacja na kopercie "Zwrot nie podjęto w terminie" z datą 18 lipca 2024 r.). Wobec tego, zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2024 r. sędzia sprawozdawca uznał przesyłkę za doręczoną z dniem 16 lipca 2024 r., stosownie do treści art. 73 § 4 p.p.s.a. Termin na uzupełnienie braków bezskutecznie upłynął więc w dniu 23 lipca 2024 r. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżący nie wykonał jednak wezwania Sądu, czego zresztą nie neguje. Odnosząc się natomiast do wskazywanych w zażaleniu przyczyn uchybienia terminowi, wyjaśnić należy, iż wywody skarżącego w tym zakresie będą mogły mieć ewentualnie znaczenie przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu, który został przez niego złożony wraz z zażaleniem. Nie mają natomiast wpływu na ocenę prawidłowości zastosowania przez Sąd Wojewódzki art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że skarżący – mimo stosownego wezwania - nie usunął braku formalnego skargi w postaci podania numeru PESEL, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie Sąd I instancji skargę tę odrzucił. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.