I OZ 776/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 742/09 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 742/09 oddalającego skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 7 kwietnia 2010 r. oddalającego skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) sierpnia 2009 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono skarżącej na jej wniosek w dniu 19 kwietnia 2010 r. pouczając o sposobie i terminie wniesienia skargi kasacyjnej oraz że skarga kasacyjna winna być wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia 26 kwietnia 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, o którego wyznaczenie Sąd zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Radomiu. Pismem z dnia 28 maja 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Radomiu wyznaczyła adwokat E. K. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej A. C. we wskazanej sprawie. W dniu 29 czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącej wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2010 r. Odrzucając skargę kasacyjną zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji powołał się na okoliczność, że odpis wyroku z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 19 kwietnia 2010 r., tym samym termin na złożenie skargi kasacyjnej upłynął w dniu 19 maja 2010 r. Skarga kasacyjna została natomiast nadana w urzędzie pocztowym w dniu 29 czerwca 2010 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia, a wniosek o przywrócenie tego terminu nie został złożony. Zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła pełnomocnik A. C. podnosząc, iż nie kwestionuje ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonego postanowienia, jednak podnosi, że w chwili kiedy dowiedziała się o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie przez Okręgową Radę Adwokacką w Radomiu, tj. w dniu 1 czerwca 2010 r., termin do wniesienia skargi kasacyjnej już upłynął. Wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - jak podała pełnomocnik - nie złożono z powodu upływu 7-dniowego terminu, o jakim mowa w art. 87 P.p.s.a. z przyczyn niezależnych od niej, a będących wynikiem działań pracownika-stażysty kancelarii adwokackiej. Wskazując na powyższe pełnomocnik wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 177 § 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Niespornym jest, że przesyłka sądowa zawierająca wyrok Sądu pierwszej instancji z dnia 7 kwietnia 2010 r. wraz z uzasadnieniem została doręczona skarżącej w dniu 19 kwietnia 2010 r. Stosownie do unormowań zawartych w art. 67 § 1 P.p.s.a., od tej daty należy liczyć trzydziestodniowy termin do zaskarżenia wyroku, który upływał w tej sprawie z dniem 19 maja 2010 r. Mając powyższe na uwadze nie sposób przyjąć, że składając skargę kasacyjną w dniu 29 czerwca 2010 r. skarżąca zachowała zakreślony ustawą termin. Prawidłowo zatem ustalił Sąd pierwszej instancji, że termin do złożenia skargi kasacyjnej został uchybiony. Skoro zaś czynność, jaką było wniesienie skargi kasacyjnej po terminie nie mogła odnieść zamierzonego skutku procesowego, to Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo postanowił o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Natomiast podnoszona w zażaleniu okoliczność, że uchybienie 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej było spowodowane zaniechaniem pracownika kancelarii adwokackiej, jest bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. W sytuacji, gdy strona skarżąca nie neguje uchybienia terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, podnoszone w zażaleniu okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu nie mogły być przedmiotem dokonywanej przez Sąd pierwszej instancji oceny, czy wniesiona z uchybieniem terminu skarga kasacyjna jest dopuszczalna. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia zażalenia złożonego w niniejszej sprawie oraz zawartego w nim wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.