I OZ 777/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 109/16 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 17 marca 2016r., sygn. akt IV SA/Gl 109/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach – po rozpoznaniu wniosku A. P. - odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia podano, że w piśmie z dnia 7 stycznia 2016 r. A. P. - reprezentowany przez adwokata - wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że istnieje możliwość wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny przytaczając treść art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a. podał, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, powinno wskazywać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania jest zasadne, tj. ma podstawy w świetle podanych okoliczności. Brak bowiem we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wskazania okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest brakiem formalnym wniosku, podlegającym uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Stanowi brak przesłanek zastosowania wstrzymania wykonania aktu lub czynności i powoduje odmowę wstrzymania wykonania. Sąd podał, że w przedmiotowej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku sprowadzało się do jednego zdania, w którym została powtórzona treść art. 61 § 3 p.p.s.a., a z analizy skargi wynika, że w jej treści również brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia powyższego wniosku. W zażaleniu A. P. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2015 r. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków wynika z całokształtu sprawy. Wykonanie decyzji wiązałoby się z koniecznością wyprowadzenia się skarżącego wraz z rodziną oraz koniecznością znalezienia nowego lokum, co najmniej do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Powyższe pociągałoby trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę, przede wszystkim finansową, tj. konieczność poniesienia licznych kosztów związanych z poszukiwaniem nowego lokalu mieszkalnego, opłaty za najem takiego lokalu, czy też koszty związane z przeprowadzką. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają /lub nie/ za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Zauważyć należy, że każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Niewątpliwie decyzja odmawiająca przydziału zajmowanego lokalu mieszkalnego wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego, jednak by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji, strona skarżąca jest zobowiązana do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji będzie znaczna. A. P. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarł w skardze. Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Skarżący nie wykazał w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku domyślać się jakimi względami kierował się skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia. Należy podzielić stanowisko Sądu, iż wniesienie skargi na decyzję uchylającą decyzję o przyznaniu lokalu z jednoczesną odmową jego przydziału nie uzasadnia automatycznie uwzględnienia wniosku o wstrzymanie. Przyjęcie odmiennego stanowiska niweczyłoby sens ustanowienia w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i byłoby sprzeczne z treścią tegoż przepisu. Skarżący dopiero w zażaleniu na postanowienie Sądu podniósł, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z koniecznością znalezienia innego lokalu, przeprowadzką oraz związanymi z tym kosztami. Przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, s. 191). Niezależnie od powyższego zaznaczyć należy, iż postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności, co oznacza, iż strona domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia winna wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej wniosek - art. 61 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił oddalić zażalenie