I OZ 790/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 393/12 odrzucające zażalenie K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 393/12 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 393/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie K. K. na postanowienie tego Sądu z dnia 23 sierpnia 2012 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 393/12 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. WSA w Poznaniu oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zasiłku celowego. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącemu doręczony wraz z pouczeniem co do trybu i terminu zaskarżenia tego orzeczenia. W wymaganym trzydziestodniowym terminie K. K. wniósł do Sądu osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. Sąd odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił, iż zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Skarga kasacyjna złożona przez K. K. sporządzona została przez samego skarżącego. W raz z odpisem tego postanowienia doręczono skarżącemu pouczenie co do trybu i terminu wniesienia środka zaskarżenia oraz co do wymogu sporządzenia zażalenia w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Na postanowienie z dnia 23 sierpnia 2012 r. K. K. wniósł w terminie zażalenie tytułując je jako "odwołanie od postanowienia z dnia 23.08.12 II SA/Po 393/12". Zażalenie to - podobnie jak skargę kasacyjną - sporządził osobiście. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał w zaskarżonym postanowieniu z dnia 13 września 2012 r., że w/w zażalenie, pomimo istnienia tzw. przymusu adwokackiego, czyli obowiązku sporządzenia przez uprawnione osoby wymienione w treści art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a., o czym skarżący został należycie pouczony, zostało przygotowane i wniesione przez niego osobiście. K. K. złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.) w sposób jednoznaczny określa, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego. K. K., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, co oznacza, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.