I OZ 793/25

Dnia 13 stycznia 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Ol 457/25 o odrzuceniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 3 czerwca 2025 r. nr SKO.82.140.2025 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Ol 457/25, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) - z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi (nie podpisanie skargi) - skargę odrzucił. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu złożyła skarżąca wnosząc o jego uchylenie, wskazując, że jest osobą chorą terminalnie na nowotwór, zakwalifikowana obecnie do opieki paliatywnej w hospicjum domowym. Skarżąca ma problemy z poruszaniem się więc poprosiła osobę opiekująca się nią o nadanie przesyłki, którą osoba ta nadała z uchybieniem terminu. Do zażalenia skarżąca dołączyła oświadczenie opiekunki z wyjaśnieniem nadania przesyłki z uchybieniem terminu i zaświadczenie ze szpitala o stanie zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 sierpnia 2025 r. o odrzuceniu skargi z powodu jej niepodpisania. Zgodnie art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo procesowe strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W konsekwencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę na posiedzeniu niejawnym, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Bezspornie w rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę, która zawierała braki formalne – nie zawierała oryginalnego podpisu skarżącej. Sąd wezwał skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie kopii skargi i jej nadesłanie do sądu. Jak wynika z akt sprawy, wezwanie Sądu zostało skierowane na podany w skardze adres do korespondencji. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 31 lipca 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - karta 28 akt sądowych), zatem termin do uzupełnienia braku formalnego (podpisu) upłynął 7 sierpnia 2025 r. Skarżąca nadesłała podpisaną skargę 11 sierpnia 2025 r. (data nadania pocztowego), zatem z uchybieniem zakreślonego terminu. Stosownie do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Nie mógł zatem w rozpoznawanej sprawie odnieść zamierzonego skutku argument zażalenia, że Skarżąca nie nadesłała w terminie podpisanej skargi z winy jej opiekunki, ani z uwagi na posiadane choroby. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują odstępstw od zasad skutecznego wniesienia pisma procesowego do sądu. Skuteczne wniesienie pisma to takie, które nie zawiera braków formalnych. Zasadnie zatem stwierdził Sąd I instancji, że skargę, z uwagi na jej niepodpisanie należało odrzucić. Termin wyznaczony przez Sąd jest terminem ustawowym i Sąd nie ma możliwości jego wydłużenia. Tym samym argumentacja zażalenia nie znajduje uzasadnienia, brak było bowiem podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.