I OZ 800/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 170/16 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. M., A. M. i G. M. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wydanym - na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a." -postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r., odrzucił skargę K. M., A. M. i G. M. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, z powodu nieuzupełnienia jej braków formalnych w przepisanym do dokonania tej czynności terminie, tj. niezłożenia 2 odpisów skargi. W uzasadnieniu swego orzeczenia Sąd wskazywał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 1 marca 2016 r., wezwano skarżących do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie jej 2 odpisów poświadczonych za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tego pisma. Wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 23 marca 2016 r. oraz w dniu 4 kwietnia 2016 r. W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnili ww. braku. K. M., w złożonym na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zażaleniu, zakwestionował jego prawidłowość, wskazując, iż skierowane do niego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi odebrała przebywająca wówczas na jego posesji K. M., która jednak nie jest jego domownikiem i która przez roztargnienie nie przekazała adresatowi tego pisma. O konieczności uzupełnienia braku formalnego skargi, wnoszący zażalenie dowiedział dopiero po otrzymaniu zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga musi spełniać wymogi przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego oraz, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z art. 47 § 1 p.p.s.a. do skargi powinny być dołączone jej odpisy oraz odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Niedołączenie zatem do skargi odpowiedniej liczby jej odpisów stanowi brak formalny, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. W takim przypadku Przewodniczący - zobligowany był wezwać skarżących do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia – zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ze znajdującego się w aktach zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwanie do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi poprzez złożenie jej odpisów skarżący otrzymali odpowiednio w dniu 23 marca 2016 r. (K. M. i A. M.) oraz w dniu 4 kwietnia 2016 r. (G. M.). Do dnia 30 marca 2016 r. (K. M. i A. M.) i do dnia 11 kwietnia 2016 r. (G. M.) skarżący nie dopełnili jednak ciążącego na nich w powyższym zakresie obowiązku, co skutkowało odrzuceniem tego pisma. Powoływanie się przy tym przez wnoszącego zażalenie na brak wiedzy o zobligowaniu go do dołączenia odpisów skargi wskutek niedopatrzenia osoby przebywającej na jego posesji i podejmującej się przekazania mu korespondencji z wezwaniem nie mogło wpłynąć na obiektywne ustalenia w powyższym zakresie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), orzekł jak w sentencji postanowienia.