I OZ 888/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SPP/Wa 31/19 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi W.L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16 postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 lipca 2019 r. sygn. akt II SPP/Wa 31/19, po rozpatrzeniu sprzeciwu W.L. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SPP/Wa 31/19 w przedmiocie przyznania prawa pomocy sprawie ze skargi W.L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2178/16, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W.L. pismem z dnia 29 lipca 2019 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zażalenie na w/w postanowienie z dnia 2 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SPP/Wa 31/19 odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że na podstawie art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2010 r., poz. 2325 ze zm. dalej w skrócie "P.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 P.p.s.a. Zgodnie z art. 260 § 1, 2 i 3 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach tego rodzaju Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Podkreślenia wymaga, iż ani art. 194 § 1 P.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy, nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 P.p.s.a. Na niemożność wniesienia takiego zażalenia wskazuje też art. 260 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji. Postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego w zakresie prawa pomocy jest zatem niezaskarżalne. W konsekwencji zażalenie na to postanowienie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 197 § 2 P.p.s.a., uznając zażalenie za niedopuszczalne, orzekł, jak w postanowieniu. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia W.L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po tej dacie), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zgodnie z treścią art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Powyższy przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest prawo pomocy. Również pozostałe przepisy P.p.s.a., w tym przepisy działu V, nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie W.L. wniósł zatem zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r., jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu, a zatem zaskarżone postanowienie z dnia 4 sierpnia 2020 r. odpowiada prawu. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące dopuszczalności zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy orzeczenia referendarza sądowego wydanego w przedmiocie prawa pomocy, podniesione w zażaleniu zarzuty – niezwiązane z w/w kwestią – nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.