I OZ 961/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 29/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z 9 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 29/18 odrzucił skargę L. M. (dalej: "skarżąca") na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia nieruchomości. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd I instancji wskazał, że 5 lutego 2018 r. doręczono skarżącej odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 10 stycznia 2018 r. o wezwaniu do uzupełnienia uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W treści ww. zarządzenia pouczono jednocześnie, że kwotę wpisu sądowego należy uzupełnić - w terminie 7 dni - od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis od skargi w zakreślonym terminie, który upłynął [...] lutego 2018 r., nie został uiszczony, ponieważ skarżąca dostarczyła jedynie potwierdzenie uiszczenia wpisu, który został uiszczony przy składaniu skargi. Wobec tego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") skargę należało odrzucić. Na ww. postanowienie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła zażalenie w którym podniosła, że treść zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia zostało wydane z naruszeniem art. 6 P.p.s.a. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie powyższego postanowienia, jak również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia pełnomocnika wg aktualnie obowiązujących opłat za czynności radców prawnych, oraz kosztów przesłania zażalenia w kwocie 5,20 zł. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej wyjaśniła, że składając skargę w niniejszej sprawie skarżąca dokonała opłaty w wysokości 100 zł. Następnie [...] lutego 2018 r. skarżąca otrzymała wezwanie do uzupełnienia wpisu w kwocie 100 zł. Na skutek lakoniczności pouczenia skarżąca błędnie odczytała treść zarządzenia uznając, że została ponownie wezwana do uiszczenia opłaty 100 zł, które już uiściła wnosząc skargę. Z tej przyczyny w terminie zakreślonym na uiszczenia wpisu skierowała do Sądu pismo wyjaśniające, że żądaną opłatę już uiściła. Dopiero z treści uzasadnienia postanowienia odrzucającego jej skargę dowiedziała się, że całość opłaty wynosiła 200 zł a opłata w wysokości 100 zł, dokonana przy składaniu skargi, stanowiła jedynie część wymaganego wpisu. Ponadto wskazała, że błędne odczytanie wezwania wywołane było zarówno lakonicznością pouczenia zawartego w wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego jak i obniżoną sprawnością poznawczą skarżącej wywołaną depresją. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi (art. 230 § 2 P.p.s.a.) pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, stosownie do treści art. 220 § 3 P.p.s.a. podlega natomiast odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zarządzeniem z 10 stycznia 2018 r. została wezwana do uzupełnienie wpisu stosunkowego o kwotę 100 zł. Odpis przedmiotowego zarządzenia został doręczony skarżącej 5 lutego 2018 r. W ustawowym 7-dniowym terminie strona skarżąca nie skorzystała z możliwości zaskarżenia zarządzenia i wobec upływu terminu do wniesienia zażalenia, zarządzenie stało się prawomocne. Ponadto bezsporne jest (okoliczności tej nie podważa sama skarżąca), że w wyznaczonym terminie nie uiszczono (tytułem uzupełnienia) wymaganej zarządzeniem kwoty wpisu sądowego o kwotę 100 zł. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak fiskalny skargi nie został usunięty. Tym samym zaistniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Nie można zgodzić ze skarżącą, że wezwanie do uzupełnienia wpisu zostało sporządzone w sposób lakoniczny. Zwrócić bowiem należy uwagę, że w wezwaniu, oprócz kwoty o jaką należy uzupełnić wpis, wskazano, że wysokość wpisu została ustalona stosownie do § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Zgodnie z treścią ww. przepisu wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu: nieruchomości - 200 zł. Treść powołanego w wezwaniu nie pozostawia zatem wątpliwości, w jakiej dokładnie wysokości winien zostać uiszczony wpis w niniejszej sprawie. Skoro zatem skarżąca wnosząc skargę uiściła wpis sądowy jedynie w wysokości 100 zł powinna - po otrzymaniu wezwania w którym wyraźnie zaznaczono, że wezwanie dotyczy uzupełnienia wpisu jak i wskazano przepis stanowiący podstawę do określenia wysokości wpisu - uzupełnić wpis o kwotę 100 zł. Końcowo podnieść należy, że podnoszona w zażaleniu kwestia uchybienia terminu (depresja skarżącej) nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Kwestia ta może mieć ewentualnie znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie.