I OZ 998/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 545/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 545/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] czerwca 2013 r., znak [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z dnia 11 lipca 2013 r. P.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Puławskiego z dnia [...] marca 2013 r., uchylającą ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2011 r. i odmówiono rejestracji pojazdu marki BMW 530D, o stosownym numerze identyfikacyjnym VIN. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący powołał się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na pozbawienie skarżącego możliwości zarobkowych. Sytuacja ta, uwzględniając brak oszczędności będzie skutkowała narażeniem skarżącego i jego rodziny na znaczenie obniżenie dochodów i stopy życiowej, a w efekcie nastąpi sytuacja niemożności ponownej rejestracji samochodu. Sąd I instancji uznał, iż w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione ustawowo określone przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji argumentacja wniosku jest całkowicie nieprzekonująca, bowiem w żaden sposób nie wykazano, jaki jest związek pomiędzy posiadaniem (i korzystaniem) przez skarżącego z samochodu, a wykonywaniem przez niego pracy zarobkowej. Innymi słowy – skarżący w żaden sposób nie wykazał, że samochód, którego dotyczy spór prawny związany z rejestracją, jest mu niezbędny do wykonywania pracy zarobkowej. Sąd I instancji zaznaczył, że chodzi o samochód osobowy (wskazuje na to marka i model), a nie np. dostawczy czy ciężarowy. Sąd I instancji wyjaśnił, iż nie może prowadzić w tym zakresie jakiegoś hipotetycznego wnioskowania, tym bardziej, że potencjalny dojazd skarżącego do pracy jest możliwy z wykorzystaniem chociażby publicznych środków komunikacji. Wykazanie rzeczywistych niebezpieczeństw stanowiących przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji jest obowiązkiem skarżącego. Sąd I instancji stwierdził, że w badanej sprawie obowiązku tego skarżący nie dopełnił – podniesiona przezeń argumentacja żadną miarą nie pozwala przyjąć, że potencjalne wykonanie zaskarżonej decyzji o odmowie rejestracji pojazdu grozić będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył P.M. zarzucając mu naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a i nie rozpoznanie istoty sprawy poprzez ocenę tylko jednego z kilku zarzutów wskazujących na zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sytuacji, gdy pominięcie w ocenie faktów wskazanych przez skarżącego powoduje, że postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia i orzeczenie zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu podniesiono, iż Sąd I instancji oceniając wniosek nie odniósł się do argumentu dotyczącego niemożności ponownej rejestracji samochodu. Zdaniem skarżącego Sąd I instancji wydał postanowienie częściowej analizie zarzutów skarżącego jego wniosków, dowodów i dokumentów a więc zaniechał rozpoznania istoty sprawy. W ocenie skarżącego jeżeli nie zostanie wstrzymane wykonanie decyzji dojdzie finalnie do sytuacji, gdzie zostanie zwrócony skarżącemu samochód którym nie będzie mógł jeździć, gdyż nie będzie posiadał dokumentów rejestracyjnych, umowy (nie wiadomo na jakiej podstawie została zakwestionowana pomimo że nikt nie sprawdził jej prawdziwości) i nowych (stare zostały obecnie zakwestionowane) dokumentów umożliwiających jego rejestrację. Dotychczasowy właściciel nie chce samochodu, wyzbył się jego własności, firma ubezpieczeniowa nie może go otrzymać zgodnie z postanowieniem Sądu zaś P.M. kupił samochód i posiada oryginalny komplet dokumentów oraz oryginalne kluczyki. Zdaniem skarżącego fakt pozbawienia samochodu w sposób oczywisty wpływa na pozbawienie możliwości zarobkowych i jest to wiedza notoryjna, która nie wymaga dowodu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 w/w ustawy należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślić należy, iż żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia skarżącego powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, które pozwoliłyby na weryfikację twierdzeń faktycznych podnoszonych przez wnioskodawcę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Odmowa rejestracji pojazdu skutkuje co prawda niemożnością korzystania przez skarżącego z konkretnego auta, co niewątpliwie może się przyczynić do pewnych utrudnień związanych z codziennym funkcjonowaniem, jednakże nie można przyjąć, iż powyższa okoliczność spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź będzie miała charakter nieodwracalny. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., zaś postanowienie odmawiające skarżącemu uwzględnienia jego wniosku uznać należy za wydane zgodnie z prawem. Podniesione w zażaleniu argumenty, iż skarżący pracuje na terenie zamkniętym, gdzie nie wjeżdżają samochody bez przepustek oddalonym od miejsca zamieszkania o ok. 20 kilometrów nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Według bowiem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, jedynie w wypadku utraty jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl.). W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Argumenty zawarte zarówno we wniosku jak i w zażaleniu nie zasługują zatem na uwzględnienie, gdyż nie wskazują na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.