I OZ 999/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 396/09 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Postanowieniem z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 396/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek H. S. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie z jego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż pomimo przesłania przez Sąd formularza wniosku, w celu jego wypełnienia i złożenia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wnioskodawca nie przedłożył wymaganego formularza. Skoro wniosek o przyznanie prawa pomocy został zgłoszony w formie nieodpowiadającej wymogom określonym w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a."), wniosek taki, zgodnie z art. 257 P.p.s.a. należało pozostawić bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie H. S. wniósł zażalenie, podnosząc że w dniu 17 sierpnia 2009 r. na Biurze Podawczym Sądu złoży dwa wnioski o przyznanie prawa pomocy, lecz jeden z wniosków zawierał błędną sygnaturą akt, tj. II SA/Wr 397/09. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie zwrócił uwagę na ustawowy wymóg składania wniosków o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu według ustawowego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). Prawidłowo również Sąd I instancji ocenił, iż niezłożenie takiego wniosku na urzędowym formularzu skutkuje pozostawieniem go bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w odpowiedzi na wezwanie strona nie nadesłała wymaganego formularza. Jednakże zwrócić należy uwagę na to, że w zażaleniu z dnia 2 października 2009 r. strona wskazała, iż w odpowiedzi na wezwanie Sądu, jeden z żądanych formularzy złożony został omyłkowo do sprawy II SA/Wr 397/09. Okoliczność złożenia formularza w dniu 17 sierpnia 2009 r., na Biurze Podawczym Sądu, strona podnosiła również w sprzeciwie z dnia 7 września 2009 r. Jednocześnie wskazać należy, iż na w/w egzemplarzu sprzeciwu widnieje prezentata Biura Podawczego Sądu z dnia 7 września 2009 r., na której wyraźnie odnotowano, że załącznikiem do niniejszego pisma był wniosek o przyznanie prawa pomocy (k. 20 akt sądowych). Informacja ta może dać podstawę do uznania, że skarżący wywiązał się z obowiązku określonego w art. 257 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i do pisma załączył wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Powyższych okoliczności Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wydając zaskarżone postanowienie. Mimo niejasności zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dla zapewnienia pełnej realizacji wynikającej z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady prawa do sądu konieczne jest zbadanie, czy nie nastąpiło omyłkowe dołączenie urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy do akt innej sprawy, prowadzonej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu. Potwierdzenie bądź zanegowanie twierdzenia strony w tym zakresie jest bowiem konieczne dla przesądzenia, czy przedmiotowy wniosek o przyznanie prawa pomocy należało rozpoznać merytorycznie, czy też słuszne było pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.