I SA 1539/97

oddala skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie odmowy wypłaty rekompensaty pieniężnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Wiesława J. nie mogła być uwzględniona, bowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody G. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego w latach 1991-1995 oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 103 poz. 446/ rekompensatę pieniężną przeznaczoną na uzupełnienie wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe mogą otrzymać kandydaci do spółdzielni mieszkaniowych objęci listami prowadzonymi przez wojewodów lub zarejestrowani w spółdzielniach mieszkaniowych, którzy spełniają pozostałe warunki ustawowe. Warunek "bycia kandydatem" do spółdzielni mieszkaniowej winien być spełniony najpóźniej na dzień wejścia w życie ustawy tj. 29 listopada 1991 r. Wiesław J. warunku tego nie spełnia, a zatem nie mógł uzyskać rekompensaty pieniężnej, o której mowa. Wyżej wymieniony był wprawdzie kandydatem do spółdzielni mieszkaniowej zarejestrowanym w Wojewódzkim Związku Spółdzielni Mieszkaniowych w G., lecz w dniu 27 listopada 1989 r. został wykreślony z rejestru kandydatów w związku z przeniesieniem do Spółdzielni Mieszkaniowej w G. w celu przyjęcia w poczet członków. Pismo Wojewódzkiego Związku Spółdzielni Mieszkaniowych - Spółdzielczego Biura Mieszkaniowego w G. skierowane do Wiesława J. informuje, iż został on zakwalifikowany do przyjęcia w poczet członków Spółdzielni Mieszkaniowej w G., wobec czego winien wnieść "kwotę 2500 zł. tytułem odpłatności za dokonanie czynności związanych z przekwalifikowaniem na członka i przekazaniem do wyżej wymienionej Spółdzielni". Dlaczego mimo to Wiesław J. nie został członkiem Spółdzielni Mieszkaniowej w G. nie wiadomo, gdyż akta sprawy nie mówią o tym wyraźnie. W każdym razie z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej w G. (...) skierowanego do Urzędu Wojewódzkiego w G., wynika, że spółdzielnia ta nie prowadziła rejestru kandydatów i skierowane do niej osoby nie były zarejestrowane jako kandydaci. Po wejściu w życie ustawy z dnia 4 października 1991 r. o zmianie niektórych warunków przygotowania inwestycji budownictwa mieszkaniowego (...) Spółdzielnia "założyła rejestr dla tych osób, aby również mogły ubiegać się o rekompensatę pieniężna, przyjmując ostatecznie za datę wpisu do rejestru kandydackiego datę skierowania z WZSM". Na tej też podstawie Spółdzielnia wystawiła zaświadczenia o wpisaniu do rejestru kandydatów przy czym w odniesieniu do Wiesława J. w zaświadczeniu z dnia 8 marca 1994 r. jako datę wpisania do rejestru podano 8 marca 1994 r., zaś w zaświadczeniach z dnia 11 sierpnia 1995 r. i 23 czerwca 1997 r. - 6 października 1989 r. W rzeczywistości jednak - jak wskazano wyżej - na dzień wejścia w życie ustawy z dnia 4 października 1991 r. Wiesław J. nie był wpisany do rejestru kandydatów do spółdzielni mieszkaniowej i tym samym nie miał tytułu do ubiegania się o rekompensat pieniężna na uzupełnienie wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe. Na stan ten nie mogła mieć wpływu wydana na podstawie art. 138 par. 2 Kpa decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa (...), uchylająca decyzję Wojewody G. (...) o odmowie wypłaty rekompensaty pieniężnej i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzja ta przyjmuje wprawdzie, że Wiesław J. był kandydatem do spółdzielni mieszkaniowej na dzień wejścia w życie cytowanej ustawy, lecz opiera się na zaświadczeniu Spółdzielni Mieszkaniowej, a w sytuacji przekazania sprawy Wojewodzie G. do ponownego rozpatrzenia stwierdzenie to nie mogło być wiążące w przypadku ujawnienia nowych dowodów wskazujących na inny stan faktyczny sprawy. Organ odwoławczy wydając decyzję na podstawie art. 138 par. 2 Kpa nie może bowiem przesadzić treści rozstrzygnięcia sprawy. O treści rozstrzygnięcia w przypadku tego rodzaju decyzji decyduje wyłącznie organ I instancji /zob. B.Adamiak, J.Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, Warszawa 1996, str. 594/. Dlatego też Wojewoda G. dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy nie musiał podważać decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa przez wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem decyzja ta nie wiązała go co do treści rozstrzygnięcia, zaś organ administracji wydający decyzję w pierwszej instancji nie może zaskarżać organu drugiej instancji. Na rozstrzygnięcie sprawy z wniosku Wiesława J. nie mógł mieć też wpływu fakt, że w innej podobnej sprawie rekompensata została przyznana. Być może bowiem, że oparto się tam na niewłaściwych czy niepełnych dowodach, a to nie może być argumentem przemawiającym za podobnym rozstrzyganiem innych spraw, nawet wbrew faktom, a co za tym idzie - wbrew prawu. Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w tej sytuacji skargę należało oddalić na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.