I SA 1980/98

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Bronisława K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 30 października 1998 r. w przedmiocie pomocy finansowej na remont mieszkania na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i art. 29 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 16 lipca 1998 r., a także zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego dziesięć złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Komendant Główny Policji decyzją z dnia 30 października 1998 r. (...) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...) z dnia 16 lipca 1998 r. (...), którą na podstawie art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz.U. nr 30 poz. 179 ze zm./, par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i par. 8 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów /M.P. nr 76 poz. 709/ w związku z par. 19 ust. 1 pkt 3 lit. "b" zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów /M.P. nr 76 poz. 707/ przyznano Bronisławowi K. pomoc finansową na remont kapitalny lokalu mieszkalnego w pełnej przysługującej wysokości, to jest 10.358,40 zł, a więc taką, jaka została już wypłacona w formie zaliczki. W uzasadnieniu decyzji Komendanta Głównego Policji podano m.in., że Komendant Wojewódzki Policji w (...) decyzją z dnia 26 sierpnia 1996 r. (...) przyznał Bronisławowi K. pomoc finansową z przeznaczeniem na budownictwo mieszkaniowe w formie zaliczkowej w wysokości 8.499,20 zł. Kwotę tę wypłacono w dniu 30 sierpnia 1996 r. Następnie w wyniku zmiany kosztu 1 m2 powierzchni użytkowej, działając z urzędu, decyzją z dnia 28 października 1996 r. (...) dokonano korekty wysokości przyznanej pomocy, w wyniku czego zainteresowany w dniu 6 listopada 1996 r. otrzymał wyrównanie w wysokości 1 859,20 zł. Zgodnie z par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" cytowanego zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej, w sytuacji gdy policjant skorzystał z pomocy w formie zaliczki przed dniem wejścia w życie tego zarządzenia, jeżeli cel pomocy nie został zrealizowany, a została ona udzielona na budowę /remont, modernizację/ lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, wydaje się decyzję o przyznaniu pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości, według stawek obowiązujących w dniu, w którym upłynął rok od dnia wypłaty pomocy finansowej na remont /modernizację/, uwzględniając wypłaconą zaliczkę. Pomoc finansowa przyznana została Bronisławowi K. w postaci zaliczkowej decyzji (...), a jej wysokość skorygowano decyzją (...), a więc były dwa terminy wypłaty pomocy. Prawo zainteresowanego do pomocy finansowej jednak zostało określone w pierwszej decyzji a kolejna była wydana w wyniku wprowadzenia zmiany wysokości kosztu 1 m2 powierzchni użytkowej, obowiązującego w resorcie spraw wewnętrznych. Słusznie zatem przyjęto stawkę pomocy na dzień 30 sierpnia 1997 r., czyli według stawek obowiązujących w dniu, w którym upłynął 1 rok od dnia wypłaty pomocy finansowej na podstawie decyzji (...). Bronisław K. zaskarżył powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie, jak również o uchylenie utrzymanej przez nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w (...), i zarzucając, że decyzje te zostały wydane z naruszeniem par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów /M.P. nr 76 poz. 709/. Zdaniem skarżącego, obliczając przysługującą skarżącemu pomoc finansową, organy błędnie ustaliły dzień, w którym obowiązywały stawki, jakie należało uwzględnić przy obliczaniu wysokości pomocy. Według organów administracji jest to dzień 30 sierpnia 1997 r. /kiedy stawki były mniejsze/, natomiast według skarżącego - dzień 6 listopada 1997 r. Termin roczny bowiem należy liczyć od faktycznej wypłaty całej należności, a nie od daty nabycia prawa do pomocy czy też daty wydania decyzji. Nie ma tutaj żadnego prawnego znaczenia fakt, że pierwsza decyzja została skorygowana kolejną decyzją. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wywodząc podobnie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Bronisława K. zasługuje na uwzględnienie, ma bowiem rację skarżący, że decyzje organów I i II instancji zostały wydane z naruszeniem par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów /M.P. nr 76 poz. 709/. Zgodnie z tym przepisem decyzja - wydana w sytuacji, o której w nim mowa - orzeka o przyznaniu pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości według stawek obowiązujących w dniu, w którym upłynął rok od dnia wypłaty pomocy finansowej na remont /modernizację/. Z powyższego wyraźnie wynika, że początkiem upływu okresu rocznego, o którym mowa, jest faktyczna wypłata pomocy finansowej, a nie - jak słusznie podniósł skarżący - data nabycia prawa do pomocy czy też data wydania decyzji. Przepis par. 6 ust. 1 pkt 2 lit. "b" omawianego zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji jest też tak jednoznaczny, że nie uprawnia do jakiejkolwiek wykładni. "Wypłata pomocy finansowej", o której mówi, to nic innego jak faktyczna wypłata tej pomocy. Jeżeli wypłata dokonywana była w ratach, to upływ roku od dnia wypłaty pomocy finansowej należy liczyć od dnia ostatniej wypłaty, jako że wówczas dopiero wypłata została zakończona. Nieuprawnione zaś jest inne pojmowanie i stosowanie omawianego przepisu przez wprowadzanie dodatkowych warunków ograniczających uprawnienia, takich jak nabycie czy też określenie prawa do pomocy finansowej. Błędne zastosowanie powyższego przepisu doprowadziło w tym wypadku do naruszenia prawa w sposób, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, co uzasadnia uchylenie decyzji. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 55 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.