I SA 2528/93

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Włodzimierza S. na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) z dnia 22 listopada 1993 r. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej i na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Miasta W., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w (...) na rzecz skarżącego dziesięć złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarząd Miasta W. decyzją z dnia 4 października 1993 r., na podstawie art. 44 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127 ze zm./ oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lipca 1991 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania wysokości udziału w kosztach budowy urządzeń komunalnych, energetycznych i gazowych /Dz.U. nr 72 poz. 314/ i uchwały nr XVIII Rady Miejskiej w. z dnia 20 lutego 1992 r., ustalił Włodzimierzowi i Urszuli małżonkom S., właścicielom nieruchomości położonej w W. przy ul. K. nr 9, o powierzchni 570 m2, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 81, udział w kosztach budowy sieci kanalizacyjnej w wysokości 1 544 400 zł i zobowiązał ich do zapłacenia jej w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się decyzji. W uzasadnieniu decyzji podano, że na podstawie szacunkowej wyceny biegłego z listy wojewódzkiej ustalono, iż cena 1 m2 gruntu po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej wzrosła o 5 419 zł, a całej działki o powierzchni 570 m2 - o 3 088 830 zł. Opłata adiacencka wynosi 50 procent wzrostu ceny gruntu, a zatem ustalono ją w wysokości 1 544 400 zł. Opłata adiacencka może być na wniosek osoby zobowiązanej do jej zapłacenia obniżona o 50 procent, jeżeli dochód miesięczny na członka rodziny nie przekracza 50 procent średniego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej. Może być ona także w uzasadnionych wypadkach rozłożona na raty płatne w ciągu 10 lat, z naliczeniem odsetek stosowanych przez bank centralny przy udzielaniu kredytu refinansowego bankom. Od powyższej decyzji złożył odwołanie Włodzimierz S., który wyjaśnił, że aktem notarialnym sporządzonym dnia 3 września 1992 r. sprzedał nieruchomość położoną przy ul. K. nr 9. Zdaniem odwołującego się, opłata adiacencka powinna obciążać nabywców nieruchomości. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) decyzją z dnia 22 listopada 1993 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, że sieć kanalizacyjna została oddana do użytku w listopadzie 1991 r., a wówczas właścicielem gruntu przy ul. K. nr 9 był Włodzimierz S. z żoną, na nich zatem spoczywa obowiązek zapłacenia opłaty adiacenckiej.Z powyższym stwierdzeniem nie zgodził się Włodzimierz S. i w związku z tym złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wysuwając argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem sporu w sprawie jest określenie osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty adiacenckiej w związku z wybudowaniem urządzenia kanalizacyjnego, do którego może być podłączona nieruchomość położona przy ul. K. nr 9 w W. Spór powstał w wyniku zmiany właściciela nieruchomości w okresie po wybudowaniu tego urządzenia, a przed wydaniem decyzji ustalającej opłatę adiacencką. Przepis art. 44 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości /Dz.U. 1991 nr 30 poz. 127/ obciąża obowiązkiem uiszczenia opłaty adiacenckiej właściciela nieruchomości. Podstawową zasadą orzekania w postępowaniu administracyjnym jest rozstrzyganie sprawy na podstawie stanu faktycznego i prawnego ustalonego w dniu wydania ostatecznej decyzji. W dniu wydania zaskarżonej decyzji Włodzimierz S. nie był już właścicielem nieruchomości położonej przy ul. K. nr 9 w W., albowiem wraz z żoną sprzedał ją umową notarialną sporządzoną w dniu 3 września 1992 r. Ireneuszowi i Mariannie małżonkom J. Błędnie przeto organ administracji pierwszej instancji stwierdził w zaskarżonej decyzji, że obciąża opłatą adiacencką skarżącego jako właściciela nieruchomości położonej przy ul. K. nr 9 w W., skoro w tym czasie skarżący nie był już jej właścicielem. W świetle art. 348 Kc z chwilą wydania rzeczy sprzedanej przechodzą na kupującego korzyści i ciężary związane z nabytą rzeczą. Przeszły zatem na małżonków J. wszelkie świadczenia związane z posiadaniem nabytej nieruchomości, a więc także opłata adiacencka. Tylko od małżonków J. organ administracji może żądać zapłaty opłaty adiacenckiej. Zaskarżone decyzje obu instancji zatem zostały skierowane do niewłaściwych osób, które nie mają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa w tym postępowaniu. Decyzja dotknięta powyższą wadą jest nieważna z mocy art. 156 par. 1 pkt 4 Kpa. Mając powyższe na względzie, Sąd na zasadzie art. 207 par. 1 i 3 Kpa i art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji.