I SA 394/96

oddala skargę. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej decyzją z dnia 24.01.1996 r. utrzymał w mocy decyzję Lekarza Wojewódzkiego w O. z dnia 27.11.1995 r., którą odmówił Annie M. wyrażenia zgody na przystąpienie do specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych. W uzasadnieniu minister zdrowia i opieki społecznej podał, że decyzja Lekarza Wojewódzkiego w O. ma oparcie w przepisach par. 6 i 8 zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 1 lutego 1983 r. w sprawie specjalizacji lekarzy, lekarzy dentystów, magistrów farmacji oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem, zatrudnionych w służbie zdrowia i opiece społecznej /Dz.Urz. MZiOS nr 3 poz. 19 ze zm./. Zgodnie z treścią cytowanego par. 8 lekarz wojewódzki, wyrażając zgodę na przystąpienie do specjalizacji lub odmawiając zgody, kieruje się potrzebami opieki zdrowotnej na terenie województwa. Zdaniem Lekarza Wojewódzkiego w O. placówka, w której zatrudniona jest zainteresowana, wymaga zasilenia w kadrę specjalistów w zakresie rehabilitacji medycznej. Sama zainteresowana deklaruje się docelowo uzyskać tytuł specjalisty w zakresie rehabilitacji, jednakże drogą pośrednią, poprzez zdobycie I stopnia specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych. Wiąże się to jednak z koniecznością oddelegowania na cały staż specjalizacyjny /co najmniej 24 miesiące/ do szpitala posiadającego oddział chorób wewnętrznych uprawniony do prowadzenia takiej specjalizacji /zapisy par. 5/. Decyzja Lekarza Wojewódzkiego w O. jest więc formalnie, merytorycznie i ekonomicznie uzasadniona. Anna M. zaskarżyła powyższą decyzję ministra zdrowia i opieki społecznej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzuciła przy tym naruszenie prawa materialnego oraz błąd w ustaleniach faktycznych, a w szczególności: a/ złamanie umowy zawartej w lipcu 1994 r. z dyrektorem Wojewódzkiego Szpitala Rehabilitacyjnego w porozumieniu z Wojewódzkim Konsultantem do spraw Rehabilitacji, na mocy której była zobowiązana do podjęcia specjalizacji pierwszego stopnia w zakresie chorób wewnętrznych, a następnie drugiego stopnia w zakresie rehabilitacji, tym samym naruszono dyspozycję art. 353[1] Kodeksu cywilnego, b/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wskazane w punkcie a/ postępowanie specjalizacyjne bardzo przedłuży okres szkolenia i jest szczególnie utrudnione ze względu na czas dojazdu do O. lub B., podczas gdy w rzeczywistości ewentualne przedłużenie czasu trwania specjalizacji i dojazdy nie jest dla skarżącej specjalnym utrudnieniem i te trudności pokona. Minister zdrowia i opieki społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Rozpatrując skargę. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd organów administracyjnych obu instancji, że zgodę na przystąpienie do specjalizacji wyraża wyłącznie lekarz wojewódzki, kierując się potrzebami opieki zdrowotnej na obszarze województwa. Lekarz Wojewódzki w O. odmówił wyrażenia zgody na przystąpienie Anny M. do specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych /wskazując na możliwość uzyskania zgody na specjalizację w zakresie rehabilitacji ogólnej/, a minister zdrowia i opieki społecznej utrzymał w mocy tę decyzję. Z akt sprawy wynika, że w interesie Wojewódzkiego Szpitala Rehabilitacyjnego w G., gdzie zatrudniona jest Anna M., leży zatrudnienie wyłącznie lekarza ze specjalizacją z rehabilitacji lub specjalizującego się w tej dziedzinie. Zachodzi bowiem - zdaniem Lekarza Wojewódzkiego w O. - potrzeba wzmocnienia w tym szpitalu kadry lekarzy zajmujących się rehabilitacją. Anna M., podejmując decyzję o zatrudnieniu w szpitalu rehabilitacyjnym zadeklarowała chęć specjalizowania się właśnie w tej dziedzinie. Zdobycie pełnych kwalifikacji specjalisty w zakresie rehabilitacji na drodze uzyskania najpierw specjalizacji pierwszego stopnia z chorób wewnętrznych przedłużyłoby potrzebny po temu czas, a to w związku z planowaną przez Ministerstwo Zdrowia i Opieki Społecznej zmianą w systemie kształcenia podyplomowego, polegającą na wprowadzeniu specjalizacji jednostopniowych. W przypadku specjalizacji z chorób wewnętrznych cały staż specjalizacyjny musiałaby Anna M. odbyć poza Wojewódzkim Szpitalem Rehabilitacyjnym. Nie bez znaczenia dla Wojewódzkiego Szpitala Rehabilitacyjnego w G. jest też okoliczność - jak wskazano w odpowiedzi na skargę - iż po uzyskaniu dyplomu specjalizacji w zakresie chorób wewnętrznych Anna M. formalnie nie miałaby obowiązku rozpoczęcia specjalizacji II stopnia w zakresie rehabilitacji medycznej. Te wszystkie racje wskazują, iż decyzja Lekarza Wojewódzkiego w O. ma uzasadnienie z punktu widzenia potrzeb opieki zdrowotnej na obszarze województwa, a więc opiera się na przesłankach z par. 8 ust. 3 cytowanego zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej. Brak jest zatem podstaw do uznania, że narusza ona /jak również utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej/ prawo. Zarzuty skargi nie mogły wpłynąć na ocenę zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, zwłaszcza że - jak wynika z akt sprawy - skarżąca przed podjęciem pracy w Wojewódzkim Szpitalu Rehabilitacyjnym w G. nie zwracała się w sprawie specjalizacji do Lekarza Wojewódzkiego w O., a stosownie do powołanych wyżej przepisów tylko on uprawniony jest do podejmowania decyzji w tych sprawach. Inne osoby nie są uprawnione do decydowania o specjalizacji, dlatego też zawarte z nimi ewentualne umowy nie wywołują żadnych skutków prawnych, zaś Kodeks cywilny nie ma tu zastosowania. Opinia kierownika zakładu pracy, w którym skarżąca jest zatrudniona, jak też opinia specjalisty wojewódzkiego /zob. par. 8 ust. 2 ww. zarządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej/ nie wiążą lekarza wojewódzkiego przy wyrażeniu zgody na specjalizację.