I SA/Łd 1517/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku "Ł.-P." Sportowej Spółki Akcyjnej w Ł. o wykładnię wyroku wydanego w dniu 8 stycznia 2003 r. w sprawie ze skargi "Ł.-P." Sportowej Spółki Akcyjnej w Ł. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. z dnia 17 czerwca 2002 r. (...) w przedmiocie określenia zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. postanawia: oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził na rzecz strony skarżącej - "Ł.-P." Sportowej Spółki Akcyjnej w Ł. koszty postępowania sądowego. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Spółki w dniu 28 lutego 2003 r. Pismem procesowym 10 czerwca 2003 r. pełnomocnik skarżącej zgłosił wniosek o wykładnię przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż w dniu 2 czerwca 2003 r. strona w trybie art. 200 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ została zapoznana ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Powołując się na niejasność na 6 stronie uzasadnienia wyroku w zakresie dotyczącym dochodu przeznaczonego na działalność sportową organ podatkowy przyjął, iż wyrażoną w orzeczeniu ocenę prawną odnoszącą się do opodatkowania części dochodu stosuje się do całego dochodu, jaki Spółka zadeklarowała jako wolny od podatku. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie do postępowania przed Sądem stosuje się odpowiednio wymienione w tym przepisie artykuły Kodeksu postępowania administracyjnego, a w pozostałym zakresie - odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tą regulacją - do spraw związanych ze sprostowaniem, uzupełnieniem i wykładnią wyroków odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 350-353 Kpc. Z treści, art. 352 Kpc wynika, iż sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść została sformułowana w sposób niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne zrozumienie tekstu. Wykładni podlega zarazem sentencja wyroku, jak i jego uzasadnienie. Ponadto z art. 352 Kpc wynika, że wyjaśnienie wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia należy do sądu, który wydał wyrok. Na podstawie przytoczonej regulacji oraz argumentów przytoczonych przez skarżącą Spółkę można stwierdzić, że o ile dopuszczalny jest wniosek o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w ogóle, o tyle wniosek o dokonanie wykładni wskazanego przez skarżącą wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1998 r., III AO 25/97 - OSNAPU 1999 nr 4 poz. 151/ wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania. W sprawie niniejszej Sąd wydał wyrok, którego sentencja jest precyzyjna i tym samym jasna. Nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych zarówno treść sentencji, jak i uzasadnienia. Tymczasem argumenty zawarte we wniosku o wykładnię zmierzają w istocie do kwestionowania prawidłowości postępowania prowadzonego przez Izbę Skarbową w Ł. w następstwie uchylenia pierwotnej decyzji oraz ponownego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 16 w związku z art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Sąd jest właściwy jedynie do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień i innych aktów organów administracyjnych. Należy jednoznacznie stwierdzić, iż wskazanie w uzasadnieniu uchybień, jakich w toku postępowania dopuściły się organy skarbowe nie upoważnia Sądu do jakiejkolwiek ingerencji na tym etapie stosowania prawa. W razie uznania, iż Izba Skarbowa zastosowała przepisy ustaw podatkowych w sposób niezgodny z treścią wyroku oraz wbrew wskazaniom zawartym w uzasadnienia, skarżącej przysługuje prawo do wniesienia skargi. Tym samym należy podzielić stanowisko zawarte w wyroku z dnia 10 lutego 1989 r., I SA 1042/88, zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny może na podstawie art. 352 Kpc w związku z art. 59 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym rozstrzygać jedynie wątpliwości co do treści wyroku, nie rozstrzyga zaś wątpliwości strony powstałych na tle jego uzasadnienia lub interpretacji przepisów prawa. Mając powyższe na względzie, zgodnie z przytoczonymi przepisami Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.