I SAB 86/94

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 204 par. 1 Kpa skargę Andrzeja K. na bezczynność Generalnego Konserwatora Zabytków w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niewydanie decyzji przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie art. 216 par. 1 i 2 Kpa Andrzej K. domaga się wyznaczenia Generalnemu Konserwatorowi Zabytków terminu do rozpoznania zażalenia z dnia 28 lipca 1994 r., złożonego na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w (...) w przedmiocie wstrzymania budowy garaży przez spółkę "B." na nieruchomości położonej przy ul. B. nr 102-106 w T. Odpowiadając na skargę, Generalny Konserwator Zabytków wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej. Wyjaśnił, że nieruchomość przy ul. B. w T. nie jest wpisana do rejestru zabytków, jest chroniona przepisami prawa miejscowego, to jest postanowieniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego T. Skarżący został poinformowany o stanowisku, jakie w sprawie budowy zespołu garaży zajął Miejski Konserwator Zabytków w T. Jego opinię w tej materii, wydaną w dniu 17 czerwca 1994 r., należy traktować jak postanowienie wydane na podstawie art. 106 Kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd zależy od odpowiedzi na pytanie, czy do sądu administracyjnego przysługuje skarga na nierozpoznanie przez organ drugiej instancji zażalenia, o jakim mowa w art. 37 par. 1 Kpa, to jest zażalenia na niezałatwienie sprawy przez organ pierwszej instancji. Aby jednak wyjaśnić tę kwestię, niezbędne jest przytoczenie regulacji zawartych w art. 216 par. 1 i 2 Kpa oraz art. 37 par. 1 i 2 Kpa. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że do sądu administracyjnego można wnieść również skargę, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji nie wydał decyzji w postępowaniu w pierwszej instancji lub w postępowaniu odwoławczym w sprawach, o których mowa w art. 196 /par. 1/. Skargę tę można wnieść po wyczerpaniu środków przewidzianych w art. 37 /par. 2/. Natomiast stosownie do treści drugiego przepisu na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 przysługuje stronie zażalenie do organu administracji państwowej wyższego stopnia /par. 1/. Organ wymieniony w par. 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Z przytoczonych przepisów, a przede wszystkim z art. 216 Kpa wynika, że skargę na tak zwaną bezczynność organu można wnieść w razie jednoczesnego spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze, skarga może być wniesiona jedynie w sprawach wymienionych w art. 196 Kpa, po drugie, jej wniesienie musi być poprzedzone skierowanym do organu wyższego stopnia zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ pierwszej instancji. Sprawami wymienionymi w art. 196 Kpa są - ujmując najogólniej - sprawy załatwiane w drodze decyzji administracyjnej /par. 1/ oraz te, w których zapadło enumeratywnie wymienione w tym artykule postanowienie /par. 3/. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 par. 1 Kpa, nie następuje w formie decyzji administracyjnej, ale w drodze czynności nadzorczej, która - gdyby nawet została ujęta w formę postanowienia - nie mogłaby być zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ w art. 196 par. 3 pkt 1 Kpa nie wymieniono tego rodzaju orzeczeń. W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że na nierozpoznanie przez organ administracji państwowej zażalenia wniesionego przez stronę w trybie art. 37 par. 1 Kpa nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 204 par. 1 Kpa - skargę odrzucił, jako niedopuszczalną.