II FPP 2/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Grzegorz Borkowski (spr.) Sędziowie : Grzegorz Krzymień, Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi Stanisława Ż. o stwierdzenie że nastąpiła przewlekłość postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2002 r., sygn. akt I SA/Wr 220/99 w sprawie ze skargi Stanisława Ż. na decyzję Izby Skarbowej w W. OZ w W. z dnia 17 sierpnia 1999 r. (...) w przedmiocie określenia straty za 1992 r. postanawia odrzucić skargę o stwierdzenie przewlekłości postępowania. Stanisław Ż. skargą z dnia 6 grudnia 2006 r. wniósł o stwierdzenie, że nastąpiła przewlekłość postępowania wszczętego - jak twierdzi - jego skargą o wznowienie postępowania z dnia 10 maja 2002 r., która dotyczyła procesu zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 21 lutego 2002 r., I SA/Wr 2200/99. W skardze o stwierdzenie przewlekłości postępowania zawarto również żądanie zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz strony kwoty 10.000 zł. Załączając jako dowód potwierdzoną przez siebie za zgodność z oryginałem przewodnią stronę skargi o wznowienie postępowania /a następnie - na żądanie Sądu - pełny jej odpis/ skarżący stwierdził, że Sąd I instancji nie zajął w sprawie wszczętej ww. skargą żadnego stanowiska, naruszając tym samym prawo strony do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, że ustawa z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki /Dz.U. nr 179 poz. 1843/, dopuszcza możliwość odrzucenia skargi o stwierdzenie przewlekłości postępowania, jeżeli: - nie zawiera żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy lub przytoczenia okoliczności uzasadniających żądanie /art. 9 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy/ - została wniesiona przez nieuprawnionego /art. 9 ust. 2 ustawy/ - w wypadku kolejnej skargi na przewlekłość postępowania w tej samej sprawie - jeżeli została wniesiona przed upływem terminów określonych w art. 14 ustawy. Szczególne przesłanki odrzucenia skargi o stwierdzenie postępowania, wprowadzone ww. ustawą nie są jednak jedynymi, które Sąd rozpoznający tę skargę /tu NSA - art. 4 ust. 3 ustawy/ zobligowany jest zbadać przed merytorycznym rozpoznaniem wniesionej skargi. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 powoływanej ustawy, w sprawach w niej nieuregulowanych do postępowania toczącego się na skutek skargi, sąd stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w postępowaniu, którego skarga dotyczy. W związku z tym, że skarga dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, stosować należy przepisy o postępowaniu zażaleniowym określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, dalej p.p.s.a. Powyższe odesłanie ustawowe obliguje Sąd kasacyjny do zbadania dopuszczalności skargi w oparciu o odpowiednie zastosowanie regulacji zawartych w Rozdziale 2 Działu IV powołanej ustawy. Zgodnie z art. 197 par. 2 p.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Na tej podstawie należy uznać, że zgodnie z treścią art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. NSA odrzuci skargę o stwierdzenie przewlekłości postępowania, jeżeli z innych przyczyn jest ona niedopuszczalna. Tak też się stało w niniejszej sprawie. Przeprowadzone bowiem przez Sąd administracyjny we Wrocławiu postępowanie wyjaśniające w sprawie wykazało, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem tego Sądu z dnia 21 lutego 2002 r., nie wpłynęła do Sądu za pośrednictwem poczty, ani też nie została złożona w biurze podawczym Sądu. Jednym pismem Stanisława Ż., które wpłynęło do Sądu we Wrocławiu w 2002 r., było datowane na dzień 14 maja 2002 r. /a nie na dzień 10 maja 2002 r. jak przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania/ pismo /przesyłka pocztowa R-029307/, informujące o skierowaniu do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka skargi na ww. orzeczenie z dnia 21 lutego 2002 r. Jakkolwiek strona wyjaśniała w piśmie z dnia 18 grudnia 2006 r., iż nadała skargę o wznowienie postępowania z dnia 10 maja 2002 r. "w trybie zwykłym" /czego dowodem miała być koperta, w której się ta skarga znajdowała/, to niepodważalnym faktem jest, iż pismo to nigdy do Sądu we Wrocławiu nie zostało doręczone i nie ma również dostępnych dowodów pozwalających stwierdzić bezspornie, że zostało ono przez stronę wysłane. W tym stanie rzeczy nie można stwierdzić, że postępowanie wznowieniowe przed tym Sądem zostało skutecznie zainicjowane. Skoro zatem nie istnieje postępowanie sądowe, którego stwierdzenia przewlekłości domaga się strona, to skargę w tym przedmiocie należy uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 par. 2 p.p.s.a. i w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., należało orzec o odrzuceniu niniejszej skargi.