II FSK 1051/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia NSA Janusz Ruszyński (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziewiż, po rozpoznaniu w dniu 05 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt I SA/Bd 17/06 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie I SA/Bd 17/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 października 2005 r. nr ... w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2003. Według Sądu I instancji z niespornego w sprawie stanu faktycznego wynika, że w dniu 26 lutego 2003 r. Burmistrz Gminy i Miasta J. P. decyzją nr ... ustalił B.S. wysokość podatku od nieruchomości za rok 2003. Decyzja ta nie została w roku 2003 doręczona podatnikowi. W wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 listopada 2004 r. w sprawie I SA/Bd 468/04 i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 19 maja 2005 r. Nr ... organ I instancji został zobowiązany do doręczenia decyzji nr ... z 26 lutego 2003 r. podatnikowi. W dniu 11 lipca 2005 r. doręczono B.S. decyzję z 26 lutego 2003 r. Podatnik zaprzeczył, by doręczona mu decyzja była w oryginale. Twierdził, że doręczono mu decyzję wytworzoną na nowo, albowiem organ nie dysponował decyzją wydaną w dniu 26 lutego 2003 r., gdyż tą doręczono osobie o nazwisku P... Porównując decyzję znajdującą się w aktach podatkowych z decyzją doręczoną podatnikowi Sąd I instancji stwierdził, że oba egzemplarze decyzji są skierowane do B.S., obie ustalają podatek od nieruchomości na rok 2003, obie są podpisane z upoważnienia Burmistrza przez Skarbnika Miasta, pochodzą z tej samej daty. Identyczna w obu egzemplarzach decyzji jest kwota podatku od nieruchomości. Na obu decyzjach znajdowały się oryginale pieczęcie. Różnice między nimi sprowadzały się do kształtu pieczęci w dolnej części (prostokątna, okrągła) oraz treści pieczęci nagłówkowej (pieczęć Urzędu Gminy i Miasta i pieczęć Burmistrza Miasta i Gminy). W ocenie Sądu I instancji decyzja doręczona B.S. w dniu 11 lipca 2005 r. ma walor dokumentu wydanego. Jej treść odpowiadała egzemplarzowi znajdującemu się w aktach sprawy i zawierała wszystkie elementy decyzji, w tym podpis osoby uprawnionej. Sąd I instancji podzielił pogląd zawarty w sprawie I SA/Gd 1618/96, że przepis art. 109 § 1 Kpa i jego odpowiednik - art. 211 Ordynacji podatkowej - nakazuje organowi doręczyć stronie decyzję, przez co należy rozumieć, że doręcza się oryginał. Każda "kopia" decyzji, która zostaje doręczona stronie, musi być podpisana przez osobę upoważnioną do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału. Sąd I instancji uznał również, że nie naruszono art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, skoro organ odwoławczy wyznaczył podatnikowi termin do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Co do treści pisma Zarządu Gminy i Miasta z dnia 04 marca 2002 r. Sąd I instancji uznał, że oświadczenie w nim zawarte nie może stanowić samodzielnej podstawy udzielenia skarżącemu umorzenia i wyłączać wydania decyzji w sprawie wymiaru podatku. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej go decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 października 2005 r. i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyroku zarzucono naruszenie prawa materialnego przez przejęcie, że czynności prawne dokonane przez organa gminy w szczególności oświadczenia woli nie mają żadnego wpływu na możliwość wydania decyzji administracyjnej obejmującej materię objętą oświadczeniem woli, a nadto przez przyjęciu, że doręczony w dniu 11 lipca 2005 r. skarżącemu dokument był decyzją w rozumieniu art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zdaniem autora skargi kasacyjnej, przyznanie przez Zarząd Miasta i Gminy zwolnienia B.S. z podatku od nieruchomości uniemożliwiło wydanie decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. Doręczenie decyzji w dniu 11 lipca 2005 r. nie dotyczy oryginału decyzji, a więc według uzasadnienia skargi kasacyjnej w istocie doręczono dokument wytworzony w roku 2005. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Powyższa zasada związana granicami skargi kasacyjnej oznacza pełne związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny jest związany wnioskiem autora skargi kasacyjnej domagającego się uchylenia wyroku Sądu I instancji oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 października 2005 r. i decyzji Burmistrza Gminy i Miasta J. P. oraz umorzenia postępowania. Autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie prawa materialnego nie wskazując, który przepis tego prawa został przez Sąd naruszony. Przywołuje jako podstawę zarzutu art. 207 Ordynacji podatkowej z 29 sierpnia 1997 r. Przepis powyższy dotyczy formy orzeczenia w sprawach podatkowych. Nie jest to więc przepis prawa materialnego, którego naruszenie stanowi zarzut zawarty w skardze kasacyjnej. Ustawa - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje jeden przypadek umorzenia postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny. W artykule 189 popsa postanowiono, że jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym wówczas Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę i umarza postępowanie. W sprawie rozpoznawanej przez wojewódzki sąd administracyjny przedmiotem postępowania była skarga na decyzję dotyczącą podatku od nieruchomości za rok 2003. Autor skargi kasacyjnej nie twierdzi, że skarga podatnika ulegała odrzuceniu albo, że istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Nie zachodzi więc przypadek wymieniony w art. 189 popsa, a więc wniosek o umorzenie przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowania okazał się bezzasadny. Skoro więc skarga kasacyjna zawiera jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, który w ogóle nie został skonkretyzowany należało ją oddalić na podstawie art. 184 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.