II FSK 1078/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E.M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1208/08 odrzucające skargę w sprawie ze skargi E.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 lipca 2008 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej postanawia oddalić skargę kasacyjną. I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E.M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu, zaś pełnomocnik, będący radcą prawnym, wpisu tego nie uiścił. 2. W skardze kasacyjnej skarżąca, działając przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zarzuciła naruszenia art. 219 i 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., daje p.p.s.a.) poprzez błędną interpretację, że Skarżąca działając przez profesjonalnego pełnomocnika nie uiściła wpisu od skargi kasacyjnej. Zarzuciła również naruszenie przepisów art. 243 § 1 i 2 p.p.s.a i art. 245, art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na pominięciu w/w przepisów pomimo złożenia przez nią wniosku o zwolnienie od kosztów postępowania, a także naruszenie przepisów art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie dowodu z wniosku Skarżącej o zwolnienie od kosztów. W uzasadnieniu podkreślono, że w dniu 25 sierpnia 2008 r. Skarżąca za pośrednictwem organu podatkowego odwoławczego wniosła o zwolnienie jej od kosztów postępowania. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku, kiedy pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, a podlega opłacie stałej, na sądzie nie ciąży obowiązek wynikający z art. 220 § 3 p.p.s.a. Ratio legis normy zawartej w art. 221 powoływanej ustawy jest oczywiste. Od osób wykonujących wykwalifikowane zawody prawnicze i świadczących profesjonalną pomoc prawną wymaga się znajomości prawa w stopniu umożliwiającym im na tyle samodzielne działanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby nie było konieczne dodatkowe instruowanie ich przez sąd. Ustawodawca wychodzi zatem z założenia, że powinny one znać wysokość opłat sądowych, jeżeli mają one charakter opłaty stałej i samodzielnie je uiszczać bez konieczności osobnego wzywania przez sąd. Objęte skargą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 lipca 2008 r. dotyczy odmowy umorzenia w całości lub częściowo zaległości podatkowej oraz odmowy zgody na spłatę zaległości w ratach. Zaskarżone postanowienie nie nakłada na podatnika określonych zobowiązań mających wartość pieniężną, ani ich nie ustala. Z tego powodu w rozpatrywanej sprawie wpisem należnym od skargi jest wpis o charakterze stałym w kwocie 500 zł. Ponadto odnosząc się do kolejnego zarzutu należy zauważyć, iż w aktach sprawy nie znajduje się żaden dowód na wniesienie przez Skarżącą wniosku o prawo pomocy z dnia 25 sierpnia 2008 r. Pierwszy wniosek o przyznanie prawa pomocy wpłynął do Sądu dnia 12 stycznia 2009 r. Po rozpatrzeniu wspomnianego wniosku Sąd wydał postanowienie dnia 18 marca 2009 r., w którym zwolnił Skarżącą z kosztów postępowania kasacyjnego. Z powyższego wynika, że Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę, a zarzut pominięcia złożonego wniosku o zwolnienie z kosztów postępowania należy uznać za bezzasadny. W związku z powyższym, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.