II FSK 131/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 na posiedzeniu niejawnym w II Wydziale Izby Finansowej skargi kasacyjnej Marka S. od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2005 r. sygn. akt II FZ 231/05 w zakresie oddalenia zażalenia w sprawie ze skargi Marka S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. /Ośrodek Zamiejscowy w J./ z dnia 1 września 2004 r. (...) w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. II FSK 131/06 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 maja 2005 r. II FZ 231/05, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Marka S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2005 r., I SA/Wr 1550/04, w zakresie częściowego przyznania prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok. Od tego postanowienia skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ /dalej p.p.s.a./, skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Oznacza to, iż skargę kasacyjną może rozpoznać jedynie sąd wyższej instancji niż sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie. Z kolei w postępowaniu sądowoadministracyjnym Naczelny Sąd Administracyjny jest instancją najwyższą, a wydane przez ten sąd orzeczenia, w tym także postanowienia są ostateczne i prawomocne od chwili ich wydania. Naczelny Sąd Administracyjny informuje jednocześnie, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna spełniać zarówno wymogi formalne określone w art. 46 par. 1 p.p.s.a., przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym, oraz wymogi materialne, określone w art. 176 tej ustawy. Niespełnienie tych ostatnich nie podlega uzupełnieniu i czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną. W skardze kasacyjnej należy również przytoczyć podstawy kasacji, przedstawić zarzuty pod adresem sądu i instancji, poprzez wskazanie konkretnych przepisów, których naruszenia dopuścił się sąd oraz je uzasadnić /art. 174 p.p.s.a./. Stosownie natomiast do art. 175 p.p.s.a., skargę kasacyjną może sporządzić jedynie adwokat, radca prawny, a w sprawach z zakresu prawa podatkowego również doradca podatkowy lub w przypadku spraw z zakresu własności przemysłowej - rzecznik patentowy. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny, od którego nie przysługuje żaden zwyczajny środek zaskarżenia /skarga kasacyjna ani zażalenie/. Skarga kasacyjna nie została sporządzona przez uprawniony do tego podmiot. Nie zawarto w niej podstaw ani nie sformułowano zarzutów pod adresem sądu I instancji. Na tej podstawie należało uznać, iż skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i stosownie do art. 180 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, orzec jak w sentencji.