II FSK 1462/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 06 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I SA/Bd 573/09 oddalającego skargę w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia 1) odrzucić skargę kasacyjną, 2) zwrócić B. M. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy - wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł (sto złotych). Wyrokiem z dnia 26 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 8 czerwca 2009 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia złożył pełnomocnik strony skarżącej. Strona zarzuciła wyrokowi, że mimo przedstawienia zarzutów Sąd przychylił się do wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w B. z uwagi na fakt, że "nie można rozpatrywać decyzji ostatecznej organu podatkowego". Następnie strona przywołała treść art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zw. dalej: p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niespełniająca wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 p.p.s.a, których usunięcie na wezwanie sądu nie jest dopuszczalne. Skarga kasacyjna jest szczególnym i wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom formalnym przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, określonym w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. oraz wymaganiom szczególnym, właściwym tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W myśl art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia więc rozpoznanie sprawy. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, ani tym bardziej ich formułowanie w zastępstwie strony. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. W niniejszej sprawie granice skargi kasacyjnej zakreślił jej autor. Nie wskazał przy tym na konieczne jej elementy. Nie zawiera ona wskazania czy orzeczenie jest zaskarżone w całości, czy w części, brak przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, wobec czego nie spełnia wymogów stawianych przez art. 176 p.p.s.a., co uniemożliwiało dokonanie jej merytorycznej oceny. Z uwagi na to, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a. dla tego środka zaskarżenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. postanowił o jej odrzuceniu. Nie orzeczono zwrotu kosztów na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. w związku z tym, że postanowienie odrzucające skargę kasacyjną nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.