II FSK 1469/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1469/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej Z. i W. Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 1078/16 w sprawie ze skargi Z. i W. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 20 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. postanawia odmówić uzupełnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1469/17. Wyrokiem z 12 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1469/17, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Z. i W. C. oraz zasądził od Skarżących na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. kwotę 675 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z 15 listopada 2017 r. pełnomocnik Skarżących, adw. M.S., zażądał uzupełnienia powyższego wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności przemawiające za uzupełnieniem wyroku we wskazanym przez pełnomocnika zakresie. W wydanym orzeczeniu nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym (por. postanowienie NSA z 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13, oraz wyrok NSA z 9 lutego 2005 r., GSK 1412/04). Innymi słowy, Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 P.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, jedynie w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny – działając na podstawie art. 157 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 tej ustawy – orzekł jak w sentencji.