II FSK 1656/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Tomasz Kolanowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA (del.) Danuta Małysz, , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. [...] Oddział w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1909/15 w sprawie ze skargi G. [...] Oddział w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 1 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2015 r. 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od G. [...] Oddział w W. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 16 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1909/15, w którym oddalono skargę G. Oddział w W. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z 1 października 2015 r. w przedmiocie podatku rolnego za 2015 r. Zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z 18 czerwca 2015 r. określającą skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym za 2015 r. w wysokości 3.522 zł. Ze stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w zakresie podatku rolnego za 2015 r. na skutek pisma strony z 26 listopada 2014 r., w którym poinformowała, iż w 2015 r. odstępuje od składania deklaracji na podatek od nieruchomości dla nieruchomości położonych w pasie dróg krajowych, będących własnością Skarbu Państwa w trwałym zarządzie strony, ponieważ na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, ze zm.; dalej: u.p.o.l.) grunty te są wyłączone z opodatkowania. Ponadto, w celu uporządkowania zapisów w ewidencji gruntów w odniesieniu do użytków innych niż oznaczone jako drogi, strona wystąpi do jednostek wykonawstwa geodezyjnego o ich zmianę. W kolejnych pismach kierowanych do organu podatkowego strona wskazała, że nieruchomości, którymi zarządza, położone są w pasie drogowym autostrady A4, której przebieg został zdefiniowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim (Dz. U. z 2010 r. Nr 59, poz. 371). Ponadto linie rozgraniczające autostradę A4, w skład której wchodzą przedmiotowe nieruchomości, zostały określone decyzją Wojewody L. z dnia 15 kwietnia 1998 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A4, częściowo zmieniona decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 18 stycznia 1999 r. nr (...), która jest ostateczna w toku instancji. Strona poinformowała również, że jest jednostką nie posiadającą osobowości prawnej, zajmującą się zarządzaniem, utrzymywaniem i budową dróg krajowych, nie prowadzącą działalności gospodarczej ani działalności rolniczej czy leśnej. Według strony grunty będące w trwałym zarządzie nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, ponieważ są zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych. Organ podatkowy pierwszej instancji nie zgodził się ze stanowiskiem strony i uznał, że nieruchomości, które posiada w trwałym zarządzie i które w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane są jako użytki rolne o ogólnej powierzchni 34,3142 ha, winny być opodatkowane podatkiem rolnym. Odwołując się do treści art. 1, 2, 3, 4, 6, 6a ust. 8 i 9 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381, ze zm.; dalej: u.p.r.) uznano, że na stronie ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym. Zgodnie z ewidencją strona posiada w trwałym zarządzie grunty – użytki rolne klasy: rola klasy IVa (RIVa) o powierzchni 4,4490 ha, przelicznik 1,10 = 4,8939 ha przeliczeniowego; rola klasy IVb (RIVb) o powierzchni 22,4296 ha, przelicznik 0,80 = 17,9437 ha przeliczeniowego; rola klasy V (RRV) o powierzchni 0,6729 ha, przelicznik 0,20 = 0,1346 ha przeliczeniowego; użytki zielone PS klasy IV (Ps IV) o powierzchni 0,1558 ha, przelicznik 0,75 = 0,1169 ha przeliczeniowego. Łączna wartość powierzchni gruntów będących użytkami rolnymi wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych wyniosła 34,3142 ha, co stanowi 25,4014 ha przeliczeniowego w tym RV, RVI o powierzchni 7,2798 ha jest zwolniona z podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.r. Opodatkowaniu podlega 22,9545 ha przeliczeniowego. Zastosowano stawkę wysokości 153,425 (2,5 g żyta x 61,37 zł) i wyliczono podatek rolny w wysokości 3.522 zł. Podkreślono, że nieuprawnione jest stanowisko strony, że jeżeli nie prowadzi działalności rolniczej, to nie jest podatnikiem podatku rolnego. Fakt posiadania gruntów rolnych powoduje bowiem, iż posiadacz jest zobowiązany do uiszczania podatku rolnego. Wskazano też, że skoro grunty zostały nabyte w latach 2002-2003, to nie ma możliwości zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości względem gruntów przeznaczonych pod budowę autostrady, odwołano się do treści art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687, ze zm.; dalej: ustawa o inwestycjach). Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, SKO utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Podkreślono, że decydujące znaczenie przy wymiarze zobowiązania podatkowego od gruntów mają zapisy figurujące w ewidencji gruntów i budynków, co wynika wyraźnie z treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r. poz. 520, ze zm.), jak też orzecznictwa sądów administracyjnych. Dopóki zapis w takiej ewidencji nie zostanie zmieniony, jego treść jest dla organu podatkowego wiążąca. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zaskarżono decyzję SKO w całości. Zarzucono naruszenie: - art. 1 u.p.r. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; - art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie; - art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych (Dz. U. z 2001 r. Nr 110, poz. 1192, ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 31 marca 2002 r.; - art. 22 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zw. z art. 1b ust. 3 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007 r. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga jest bezzasadna. Wskazał, że przedmiotem sporu między stronami jest kwestia opodatkowania podatkiem rolnym gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne, będących w trwałym zarządzie skarżącej. Skarżąca twierdzi, że nie powinna być opodatkowana podatkiem rolnym, bowiem nie prowadzi działalności rolniczej. Jej zdaniem należy uznać, że prowadzi działalność gospodarczą inną niż działalność rolnicza, a w efekcie będzie mogła skorzystać z wyłączenia z podatku od nieruchomości przewidzianego w treści art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. lub powinna skorzystać z innego przewidzianego w przepisach zwolnienia z podatku od nieruchomości. Sąd wskazał, że wykładnia językowa art. 1 u.p.r. prowadzi do wniosku, że opodatkowanie podatkiem rolnym jest uzależnione od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwsza wskazuje na odpowiednie sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków. Druga przesłanka wyłącza z opodatkowania podatkiem rolnym te grunty, które - pomimo ich sklasyfikowania w sposób określony w ustawie - są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zdaniem Sądu błędna jest interpretacja skarżącej, zgodnie z którą przesłanką dla opodatkowania podatkiem rolnym jest konieczność prowadzenia na sklasyfikowanym gruncie działalności rolniczej. Takiego wniosku nie można wywieść ze wskazanej regulacji. Skarżąca bowiem z wyjątku w postaci wyłączenia gruntów na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej innej niż rolnicza próbuje zmodyfikować zasadę, jaką jest opodatkowanie podatkiem rolnym gruntów przez fakt ich zakwalifikowania jako użytków rolnych lub jako gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych. Tymczasem ten wyjątek należy tłumaczyć w ten sposób, że opodatkowane podatkiem rolnym są grunty sklasyfikowane ww. ewidencji jako użytki rolne, tym bardziej, gdy na nich prowadzona jest działalność rolnicza, nie zaś jedynie wówczas, gdy jest prowadzona działalność rolnicza. Stanowisko takie zostało potwierdzone w orzecznictwie sądowym w którym podkreślono, że sam fakt posiadania użytków rolnych - jeżeli nie są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - powoduje, że ich posiadacz jest zobowiązany do uiszczenia podatku rolnego. Powyższą wykładnię wspiera również wykładnia systemowa zewnętrzna. W ocenie Sądu z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika zasada, że wszystkie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, chyba że są m.in. użytkami rolnymi: wówczas podlegają podatkowi rolnemu na podstawie ww. art. 1 u.p.r. Sąd podkreślił, że oba omawiane podatki są podatkami majątkowymi. Regulują opodatkowanie pewnej masy majątkowej, nie dotyczą zaś jedynie opodatkowania działalności gospodarczej, w tym działalności rolniczej wykonywanej na określonym majątku. Zdaniem Sądu nie można zignorować faktu, że przedmiotowe grunty były sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Wprowadzony od 1 stycznia 2007 r. przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wprost odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków. Organ podatkowy nie może natomiast samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Ponadto w niniejszej sprawie nie doszło do zajęcia przez skarżącą gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne, na działalność gospodarczą inną niż działalność rolnicza. Strona, która nabyła grunty rolne z mocy prawa w trwały zarząd (art. 20 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), nie może bowiem prowadzić działalności gospodarczej, o jakiej mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584). Skarżąca jest urzędem centralnym administracji rządowej, a jej status prawny reguluje ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460; dalej: u.d.p.). Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ma charakter podmiotu pomocniczego przy realizowaniu kompetencji przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Nie ma tym samym podstaw do twierdzenia, że na skutek wykonywania przez skarżącą trwałego zarządu gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne, doszło do wyłączenia tych gruntów na podstawie art. 1 u.p.r. jako zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej z opodatkowania podatkiem rolnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych, Sąd wskazał, że przepis ten przewiduje wyłączenie z podatku od nieruchomości określonych gruntów (dotyczy gruntów zakwalifikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako "dr"), a zatem nie może w istocie dotyczyć użytków rolnych, które zostały wyłączone z zakresu działania regulacji dotyczących podatku od nieruchomości. W sprawie skarżąca podnosiła, że dokona aktualizacji stosownych zapisów w ww. ewidencji. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, tego nie uczyniła. Skoro nie dokonano zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia gruntów, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych - własnych - ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku rolnego. W odniesieniu do zwolnienia przewidzianego w treści art. 1b ust. 3 u.p.o.l. Sąd wskazał, że zgodnie z tym przepisem zwolnienie z podatku od nieruchomości gruntów i budynków wchodzących w skład nieruchomości przeznaczonych na budowę dróg publicznych, nabytych odpowiednio na własność lub w trwały zarząd: 1) Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, 2) właściwych jednostek samorządu terytorialnego - regulują przepisy ustawy o inwestycjach. Artykuł 22 ust. 2 ustawy o inwestycjach (brzmienie od 1 stycznia 2007 r.) stanowi, że zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty i budynki wchodzące w skład nieruchomości przeznaczonych na budowę dróg publicznych, nabytych po 1 stycznia 2007 r., odpowiednio na własność lub w trwały zarząd: 1) Skarbu Państwa oraz przekazanych Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, 2) właściwych jednostek samorządu terytorialnego - w trybie określonym w niniejszym rozdziale, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym nastąpiło nabycie, nie dłużej niż przez okres 5 lat w odniesieniu do gruntów i 1 roku w odniesieniu do budynków. Zwolnienie to tym samym nie dotyczy gruntów nabytych przed 2007 r., jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie i reguluje także kwestie zwolnienia z podatku od nieruchomości, czyli z istoty rzeczy nie może dotyczyć użytków rolnych. Sąd podkreślił, że powoływane przez skarżącą brzmienie art. 22 ust. 2 ww. ustawy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2007 r. dotyczyło również podatku od nieruchomości. Zgodnie z tym przepisem Skarb Państwa jest zwolniony od podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości przeznaczonych na budowę dróg, nabytych w trybie określonym w niniejszym rozdziale. Zatem również przepis w tym brzmieniu nie mógł być zastosowany w sprawie. Podobna sytuacja dotyczy powoływanego przez skarżącą art. 15 ust. 2 ustawy o autostradach płatnych. Przepis ten również dotyczył podatku od nieruchomości. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 1 u.p.r. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że nie jest warunkiem opodatkowania podatkiem rolnym konieczność prowadzenia działalności rolniczej na sklasyfikowanym gruncie; 2. art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. przez jego niezastosowanie, bowiem – skoro skarżąca nie prowadzi działalności rolniczej – winna skorzystać z wyłączenia z podatku od nieruchomości przewidzianego w tym przepisie; 3. art. 15 ust. 2 ustawy o autostradach płatnych przez niezastosowanie wobec skarżącej zwolnienia przewidzianego w tym przepisie do 31 marca 2002 r.; 4. art. 22 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zw. z art. 1b ust. 3 u.p.o.l. przez niezastosowanie zwolnienia przewidzianego w tym przepisie w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007 r. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Podstawowe znaczenie w tej sprawie ma ustalenie tego, czy sporne grunty podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Artykuł 1 u.p.r. stanowi, że: "Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza". Jak prawidłowo wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, warunkiem opodatkowania gruntu na podstawie tego przepisu jest więc to, by był on sklasyfikowany w ewidencji jako użytek rolny (...), a także to, by nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jeśli chodzi o pierwszą z przesłanek, to ustawodawca odnosi się wprost do sposobu sklasyfikowania w ewidencji, nie wspomina o rzeczywistym wykorzystaniu gruntów. Z powyższego płynie wniosek, że podatkowi rolnemu podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Niewątpliwie grunty w spornej sprawie zostały sklasyfikowane jako użytki rolne. Sam fakt posiadania użytków rolnych - jeżeli nie są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej - powoduje, że ich posiadacz jest zobowiązany do uiszczenia podatku rolnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zignorować wpisu do ewidencji, dając pierwszeństwo faktycznemu wykorzystaniu gruntów. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 13 stycznia 2015 r., II FSK 3108/12 (opublikowane na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że: "Wprowadzony od dnia 1 stycznia 2007 r. art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wprost odwołuje się do ewidencji gruntów i budynków jako podstawy wymiaru podatków. W orzecznictwie zauważa się, że tym samym również na gruncie ustaw podatkowych ewidencja ta zyskała walor normatywny dla wyznaczania zakresu opodatkowania (por. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 986/11, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dane zawarte m.in. w ewidencji gruntów i budynków (podobnie jak w księgach wieczystych i innych ewidencjach i rejestrach), stanowią nadto materiał źródłowy dla budowania prowadzonej przez organy podatkowe w systemie informatycznym ewidencji podatkowej nieruchomości, dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego (art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l.)". Skoro skarżąca nie dokonała zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przeznaczenia gruntów, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania w sprawie podatku rolnego. Prawidłowo uznał również Sąd pierwszej instancji, że skarżąca nie wykazała, by na spornych gruntach prowadziła działalność gospodarczą inną niż działalność rolnicza (co pozwalałoby na zastosowanie w tej sprawie przepisów u.p.o.l.). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że skarżąca w skardze kasacyjnej w ogóle nie odniosła się do argumentacji Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, lecz stwierdziła arbitralnie, że "Przyjęcie, że przedmiotowe grunty zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza przeniesie rozważania na płaszczyznę ustawy o podatkach i opłatach lokalnych" (s. 4 skargi kasacyjnej). Na stronie 3 skargi kasacyjnej skarżąca jednak wprost stwierdziła, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Wobec jednoznacznej treści art. 1 u.p.r. w zakresie wyłączenia gruntów sklasyfikowanych jako użytki rolne z opodatkowania podatkiem rolnym, które obejmuje jedynie grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, i wobec twierdzenia skarżącej, że działalności gospodarczej nie prowadzi, niezrozumiałe jest oczekiwanie skarżącej, by w sprawie stosować przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca nie wykazała bowiem, że w jej przypadku możliwe jest "przeniesienie rozważań na płaszczyznę" tej ustawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do przesłanek zastosowania art. 1 u.p.r. skarżąca w sposób nieuprawniony wywnioskowała, że niezbędne do opodatkowania gruntu podatkiem rolnym jest prowadzenie na nim działalności rolniczej. Przepis ten jest w tym zakresie jednoznaczny i nie nasuwa wątpliwości interpretacyjnych: grunt opodatkowany jest podatkiem rolnym, jeśli sklasyfikowany jest jako użytek rolny, bez względu na to, czy prowadzona jest na nim działalność rolnicza; natomiast jeśli jest na nim prowadzona działalność gospodarcza niebędąca działalnością rolniczą, opodatkowany jest podatkiem od nieruchomości. Jeśli na gruncie prowadzona jest działalność będąca działalnością rolniczą, która jest ‒ w kontekście art. 1 u.p.r. ‒ rodzajem działalności gospodarczej, opodatkowana jest podatkiem rolnym. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 u.p.r. W odniesieniu do zwolnień od podatku od nieruchomości wynikających z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., art. 15 ust. 2 ustawy o autostradach płatnych czy art. 22 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zw. z art. 1b ust. 3 u.p.o.l., należy podkreślić, że wszystkie wskazywane przez skarżącą wyłączenia nie dotyczą podatku rolnego, lecz podatku od nieruchomości. Już tylko z tej przyczyny wyłączenia te nie mogły mieć w sprawie zastosowania, skoro ‒ jak wykazano powyżej ‒ sporne grunty podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.