II FSK 1857/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej "D." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1326/13 w sprawie ze skargi "D." sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. 1.1. Wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, o sygn. akt I SA/Łd 1326/13, oddalił skargę D. Spółki z o.o. w likwidacji na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 sierpnia 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. 1.2. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 30 maja 2012 r. odmówiono Skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości położonej w L. przy ul. W. oraz ul. S. za 2009 r. Organ I instancji podniósł, że Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2006 r. deklarując do opodatkowania: 27.144,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 31.362,00 m2 powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz 136.030,00 zł wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatnik uregulował całość zobowiązania za 2009 r. W 2010 r. Spółka złożyła korektę deklaracji w której skorygowała powierzchnie budynków, w miejsce zadeklarowanej pierwotnie powierzchni 31.362 m² zadeklarowano 25.391,92 m², przy czym 22.495,57 m² stanowiła pow. budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś 2.706,60 m² pow. użytkowej budynków ze względów technicznych nie mogło być i nie było wykorzystywane do prowadzenia tej działalności, co uzasadnia ich opodatkowanie stawką przewidzianą dla tzw. budynków pozostałych. Zmiana zadeklarowanych podstaw opodatkowania oznaczała różnicę 146.235 zł, stanowiącą w ocenie Spółki podatek nadpłacony. Organ przyjął, że prawidłowa była kwota podatku wynikająca z deklaracji pierwotnych. W odniesieniu do operatu sporządzonego w dniu 14 lutego 2011 r. przez B. W. i przedstawionego przez Spółkę, stwierdzono, iż nie może on być dowodem potwierdzającym stan i metraż budynków istniejących na nieruchomości przy ul. W. oraz ul. S. w 2009 r. z uwagi, że został sporządzony kilka lat później dla innych celów. Dodatkowo podkreślono, iż w trakcie oględzin w dniu 6 października 2011 r. likwidator spółki A. K. nie potrafił wskazać budynków o pow. 2.706 m² zakwalifikowanych we wniosku o nadpłatę jako "pozostałe budynki". Nie przedłożono też żadnej dokumentacji potwierdzającej wykazaną we wniosku o stwierdzenie nadpłaty powierzchnię. 1.3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 24 sierpnia 2012r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 74a i art. 75 § 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej zwana: "Ordynacja podatkowa") oraz art. 1a ust. 1, pkt 1, pkt 3 i pkt 5, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121 poz. 844 ze zm., dalej zwana: "u.p.o.l."). Odnosząc się do kwestii uwzględnienia jako dowodu sporządzonego operatu szacunkowego Kolegium podniosło, iż został on sporządzony na zlecenie nabywcy nieruchomości i potwierdzał stan nieruchomości na dzień 7 lutego 2011 r., podczas gdy sprawa dotyczyła 2009 r. Ponadto organ podkreślił, że w operacie wskazano powierzchnię 25.391,92 m², jednakże nie wynika z niego czy jest to powierzchnia użytkową w rozumieniu przepisu art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Dodatkowo zwrócono uwagę, iż Spółka nie wykazała także, że w ramach deklarowanej powierzchni użytkowej 31.362 m² część stanowiły nie będące budynkami wiaty oraz blaszane zadaszenia. Aby wykazać, że powierzchnia przedmiotowych wiat została wliczona do powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółka powinna, w ocenie organu, wykazać części składowe zadeklarowanej w pierwotnej deklaracji powierzchni, ze wskazaniem na poszczególne obiekty budowlane (budynki i ewentualne obiekty nie będące budynkami w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) oraz wykazać, które z nich nie stanowiły budynków w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 tej ustawy, następnie podać ich powierzchnię. Ogólne powołanie się we wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jak również w toku postępowania, na to że część z obiektów budowlanych nie stanowiło budynków w rozumieniu powyższego przepisu u.p.o.l., nie stanowi potwierdzenia, iż w złożonej pierwotnie deklaracji na podatek od nieruchomości powierzchnia takich obiektów została nieprawidłowo zaliczona do powierzchni użytkowej budynków, a w konsekwencji, że z tego względu podatek został nadpłacony. Odnośnie twierdzenia Spółki, iż w 2006 r. wskazywana powierzchnia części budynków 2.706,60 m² nie była i nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych organ wskazał, iż twierdzenia te nie zostały poparte jakimikolwiek dowodami. 2.1. W skardze do WSA w Łodzi, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO oraz decyzji organu I instancji. Spółka przedstawiła obszerne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 199 Ordynacji podatkowej, a także zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 oraz art. 4 ust. 2, art. 1a ust.1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej. 2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. 2.3. W uzasadnieniu Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazał, że podatnik winien czuwać nad tym, aby nie deklarować podatku w nadmiernej wysokości zwłaszcza wówczas, gdy jego wymiar jest zależny od wartości ściśle mierzalnych, a które wraz z upływem czasu mogą podlegać istotnym i licznym zmianom, co z kolei może uniemożliwić lub utrudnić ustalenie stanu faktycznego w razie złożenia korekty. Składając korektę deklaracji podatnik niejako zakwestionował prawidłowość pierwotnego rozliczenia podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Te okoliczności w ocenie Sądu I instancji przemawiały za uznaniem, że ciężar dowodu wykazania okoliczności uzasadniających złożenie korekty i wynikającej z niej nadpłaty spoczywał na Spółce – stronie oczekującej korzystnego z jej punktu widzenia rozstrzygnięcia. W trakcie kontroli podatkowej wszczętej w związku z żądaniem strony, Spółka na wezwanie organu podatkowego przedstawiła między innymi operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego B. W., wypisy z ksiąg wieczystych, oświadczenia Spółki wraz z zestawieniem powierzchni i szkicem sytuacyjnym oraz wydruki z ewidencji środków trwałych. Urząd Miasta L., w dniach 6 października 2011 r. oraz 15 listopada 2011 r. przeprowadził oględziny spornej nieruchomości.W ocenie organów obu instancji zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy nie dawał podstaw do uwzględnienia żądania strony i z tą oceną zgodził się Sąd I instancji. W zakresie operatu szacunkowego Sąd I instancji zauważył, iż został on sporządzony dla celów określenia wysokości zabezpieczenia wierzytelności kredytowej i zgodnie chociażby z uwagami w nim zawartymi nie mógł być wykorzystany w innych celach niż określone w operacie. Ustalenia rzeczoznawcy w zakresie spornej powierzchni użytkowej budynków były – jak wynika z operatu – oparte na pomiarach własnych rzeczoznawcy. Z operatu jednak nie wynikało, czy wskazana przez B. W. powierzchnia użytkowa została ustalona z uwzględnieniem definicji powierzchni użytkowej wskazanej w przepisie art. 1a pkt 5 i art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Oprócz skorygowania "in minus" powierzchni użytkowej budynków, Spółka część tej powierzchni zakwalifikowała do powierzchni pozostałej, twierdząc że w latach 2005 - 2010 powierzchnie te nie były i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 1a pkt 3 u.p.o.l). Sąd I instancji zauważył że strona nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że rzeczywiście w budynkach stanowiących jej własność takie powierzchnie występowały. Zweryfikowanie twierdzeń Spółki podczas oględzin nie było możliwe, gdyż w momencie dokonywania tej czynności powierzchnie takie już nie występowały. Zgodnie z oświadczeniem Spółki zostały one poddane remontowi w 2010 r. i od stycznia 2011 r. mogły być ponownie użytkowane i wykorzystywane w działalności gospodarczej. W zakresie złożonej przez Spółkę ewidencji środków trwałych w grupie budynki i budowle WSA w Łodzi podniósł, że dane w tej ewidencji zawarte albo nie pozwalały na dokonanie ustaleń faktycznych, albo pozostawały w sprzeczności z twierdzeniami podatnika, pierwotną deklaracją i korektą. 3.1. Od powyższego orzeczenia Spółka wywiodła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła wyrok w całości i na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.") wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Autor skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie wobec dopuszczenia się przez organ II instancji za podstawę wydanej przez ten organ decyzji zasady prawdy materialnej, - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie za podstawę zaskarżonego wyroku, iż przerzucenie na stronę skarżącą wynikającego z treści tego przepisu ciężaru dowodu, - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji gdy zasługiwała ona na uwzględnienie wobec dopuszczenia się przez organ II instancji za podstawę wydanej przez ten organ decyzji zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, - art. 134 p.p.s.a. poprzez: a) pominięcie w sprawie, iż to właśnie organ I instancji, jako jednocześnie organ budowlany, posiada pełny dostęp do informacji co do ewentualnie wydanych pozwoleń na rozbiórkę budynków posadowionych na nieruchomości położonej w L. przy ul. W. [...] oraz S. [...] lub innych robót budowlanych, które mogłyby skutkować zmniejszeniem powierzchni użytkowej przedmiotów opodatkowania, b) poprzez pominięcie w sprawie, iż skoro nawet przedstawiona przez stronę skarżącą w pierwotnie złożonych deklaracjach podatkowych wartość budowli budzi wątpliwości na tle wartości tych budowli wskazanej w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez stronę skarżącą to już ta okoliczność podważa wiarygodność jej treści i tym samym powoduje brak podstaw do opierania się na jej treści przez organy podatkowe, c) pominięcie w sprawie, iż różnica pomiędzy pierwotnie zadeklarowaną powierzchnią użytkową budynków, a ich powierzchnią wskazaną w treści korekt oraz wniosku o stwierdzenie nadpłaty wynosi blisko aż 4.000 m2, - art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zupełne pominięcie, iż organy I instancji uznając, iż okoliczności niniejszej sprawy dają podstawę do przerzucenia na stronę skarżącą ciężaru dowodowego wykazania okoliczności uzasadniających złożone korekty w podatku od nieruchomości, opierały swoje stanowisko i działania w tym zakresie na regulacjach pozaustawowych, wprost sprzecznych z treścią art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej, co wprost narusza zasadę legalizmu wyrażoną w treści art. 120 Ordynacji podatkowej, - 133 § 1 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie okoliczności wynikających z akt sprawy, - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 156 ust. 3 w zw. z art. 156 ust. 2 ustawy z dnia z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 nr 115 poz. 741 ze zm., dalej zwana: "u.g.n.") poprzez oddalenie sprawie skargi w sytuacji, gdy zasługiwała ona na uwzględnienie. - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazania pozwalającej na kontrolę zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie wskazania przepisu prawa, jaki zdaniem Sądu I instancji uprawniał organy podatkowe do przerzucenia na stronę skarżącą, jako podatnika, ciężaru dowodowego wykazania okoliczności uzasadniających złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r., jako okoliczności z których strona skarżąca wywodziła dla siebie korzystne skutki prawne. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 2 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5) oraz art. 4 ust. 2 u.p.o.l. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i całkowicie błędne uznanie za podstawę zaskarżonego wyroku wbrew treści tych przepisów, iż w przypadku budynków posadowionych na przedmiotowych nieruchomościach opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w okresie opodatkowano winno podlegać 31.362,00 m2 jako powierzchnia użytkowa budynków lub ich części w rozumieniu tych przepisów, - art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż organ II instancji prawidłowo utrzymał decyzję organu I instancji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, 3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie zasługuje na uwzględnienie. Żaden ze sformułowanych w niej zarzutów, tak w odniesieniu do domniemanych naruszeń przepisów postępowania, jak i prawa materialnego, nie okazał się zasadny. 4.2. W pierwszej kolejności należało poddać ocenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania (jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy), w ramach których strona skarżąca wskazała przede wszystkim, iż Sąd I instancji błędnie oddalił skargę, nie dostrzegając licznych uchybień proceduralnych popełnionych przez organy podatkowe w toku prowadzonego przez nie postępowania. Wiązało się to z naruszeniem przez nie całego szeregu wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, zwłaszcza tych dotyczących reguł postępowania dowodowego w procesie ustalania stanu faktycznego sprawy. 4.3. Odnosząc się do pierwszej grupy sformułowanych w petitum skargi zarzutów, należy podkreślić, że w zasadzie ograniczają się one do wskazania naruszenia przepisów postępowania w trzech konfiguracjach: uregulowań Ordynacji podatkowej (art. 121, art. 122, art. 187 i art. 180 § 1) w związku z art. 151 p.p.s.a. jak i w związku z art. 133 i art. 134 p.p.s.a oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Tymczasem, analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku w żadnym wypadku nie potwierdza tezy o ich niepełności, w wyniku czego niemożliwe byłoby zweryfikowanie poprawności zajętego przez sąd administracyjny pierwszej instancji stanowiska. Sporządzone uzasadnienie jest logiczne, przekonujące pod względem faktycznym i prawnym, pełne oraz dostatecznie szczegółowe. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, chybione są także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, ujęte w pkt od 1 do 7 skargi kasacyjnej. Rzecz w tym, że wysuwając je zignorowano zaprezentowane w uzasadnieniu wyroku ustalenia, co do sposobu przeprowadzenia dowodów w sprawie, rekonstrukcji jej stanu faktycznego, oceny zebranego materiału pod kątem dochowania wymagań wynikających z art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej oraz regulacji zawartej w art. 180 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 156 ust. 2 i ust. 3 u.g.n. i postawy podatnika w trakcie postępowania. Nie budzą najmniejszych zastrzeżeń poczynione na s. 9 – 11 uzasadnienia wyroku konstatacje dotyczące zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który nie dawał podstaw do uwzględnienia żądania strony i przyjęcia innej, niż zadeklarowana pierwotnie, powierzchni użytkowej budynków podlegających opodatkowaniu, jak również przyjęcia faktu nieistnienia (na skutek wyburzeń) spornych budynków już od początku 2005 r. Ewidentnie kłócą się z nimi twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, jakoby rzeczywista powierzchnia użytkowa tych budynków uległa zmianie na przestrzeni lat 2005 – 2010, tj. w okresie, za który strona skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i złożyła deklaracje podatkowe. Istniały w tej sytuacji wszelkie podstawy do tego, aby – jak przyjęły organy podatkowe – uznać, że prawidłowa była kwota podatku wynikająca z deklaracji pierwotnych, a operat sporządzony przez B. W. nie może być dowodem potwierdzającym stan i metraż budynków istniejących na przedmiotowej nieruchomości w kontrolowanym okresie, gdyż opisuje stan nieruchomości na luty 2011 r. (oczywistym przy tym pozostaje, że ewentualne przesłuchanie rzeczoznawcy nie mogłoby zmienić oceny jego operatu). Co istotne, z akt sprawy wynika, że w toku postępowania podatkowego, w trakcie oględzin, likwidator nie potrafił wskazać budynków o pow. 2.706 m2 zakwalifikowanych we wniosku o nadpłatę jako "budynki pozostałe", nie przedłożono też żadnej dokumentacji potwierdzającej wykazaną we wniosku powierzchnię. Podobnie, twierdzenie strony o tym, że powierzchne te nie były i nie mogły być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej nie zostały poparte żadnym dowodem, że rzeczywiście w budynkach stanowiących własność Spółki takie powierzchnie występowały. W świetle tych ustaleń, jako całkowicie zasadna jawi się teza, że ogólne powoływanie się we wniosku na to, że część obiektów budowlanych nie stanowiło budynków – nie dowodzi, że w pierwotnej deklaracji powierzchnia takich obiektów została nieprawidłowo zaliczona do powierzchni budynków (sama Skarżąca nie udzieliła w tym zakresie żadnych konkretnych informacji). Wypada dodać, że w toku postępowania strona, kierując się potrzebą zaspokojenia własnego interesu, powinna aktywnie uczestniczyć w dochodzeniu do ustaleń faktycznych, podejmując rzeczową współpracę z organami podatkowymi. W sytuacji braku przedstawienia przekonywujących dowodów, nie sposób stawiać organom zarzutów naruszenia przepisów obowiązującej procedury, z powołaniem się na niedopełnienie pewnych obowiązków skutkujące luką w ustaleniach faktycznych lub co najmniej ich niejasnością. Dysponując materiałem dowodowym, który znalazł się w aktach sprawy, organy podatkowe – wydając zakwestionowaną decyzję – w niczym nie uchybiły prawu. Nie naruszył go także, kontrolując zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 24 sierpnia 2012 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który nie wskazał na występowanie w sprawie jakichkolwiek wątpliwości, uzasadniających wnioskowanie oparte na zasadzie in dubio pro tributario. Podzielić przy tym należy przekonanie Sądu I instancji, że brak urzędowych (archiwalnych) dokumentów dotyczących wyburzeń obiektów budowlanych w latach 2005-2010 na spornych nieruchomościach, nie pozwalał jeszcze poczynić ustaleń zgodnie z żądaniem strony, zważywszy, iż złożona korekta opierała się na wadliwych i wewnętrznie sprzecznych dowodach. Nie można zatem skutecznie wywodzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przeprowadził należytej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, czym miałby naruszyć art. 134 § 1 i art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. 4.4. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie stanowiska Sądu I instancji, który przyjął, że organy podatkowe podjęły wszelkie działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgromadziły dowody w sposób wyczerpujący, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 121 i art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (który to przepis powołany został przez autora skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu), co znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu odwoławczego. Organy podatkowe dokonały też prawidłowej oceny przedstawionego przez stronę operatu szacunkowego B. W. zgodnie z treścią art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak już wcześniej wskazano, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia pozostałych przepisów postępowania. W konsekwencji też w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym, pozbawiony racji jest zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 2 u.p.o.l. Zasadnie bowiem odmówiono stwierdzenia nadpłaty, co oznacza, że zrzuty naruszenia art. 72 § 1, art. 73 § 1 pkt 1 i art. 75 § 2 pkt 2 lit. b) Ordynacji podatkowej są całkowicie bezpodstawne. 4.5. Uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy, na tle której zarysował się rozstrzygnięty zaskarżonym wyrokiem spór prawny, konfrontując podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty z dokumentacją zamieszczoną w aktach sprawy, należało zastosować art. 184 p.p.s.a. Odstąpiono od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego po myśli art. 207 § 2 p.p.s.a.