II FSK 1869/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1689/07 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 22 sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia 18 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku M. K., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, iż Skarżący argumentując zasadność wniosku podniósł, że uregulowanie należności wynikającej z decyzji choćby w niewielkiej części będzie skutkować pozbawieniem go minimalnych środków do życia oraz możliwości utrzymania rodziny, co doprowadzi do negatywnych i nieodwracalnych skutków. Strona wskazała ponadto, iż nie posiada majątku ruchomego bądź nieruchomego, czy też jakichkolwiek praw majątkowych, a otrzymywane przez nią wynagrodzenie za pracę wynosi 250 zł miesięcznie. Ponadto w związku z ciążą małżonki jakiekolwiek uszczuplenie skromnych finansów rodziny narazi na negatywne skutki życie rodzinne strony. Uwzględniając wniosek Sąd I instancji podkreślił, powołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", iż świadczenie pieniężne jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednak rozważając skutki zapłaty należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest znaczna. Nie ulegało wątpliwości Sądu, iż potencjalna egzekucja należności podatkowej w sytuacji materialnej Strony skarżącej, mogłaby pozbawić ją środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych oraz doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2008 r. Skarżący ponowił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. W uzasadnieniu powtórzono argumentację z wniosku do Sądu I instancji, dodając, iż obecne zarobki wynoszą ok. 1000 zł netto miesięcznie, jednakże w maju tego roku Skarżącemu urodził się syn, a więc biorąc pod uwagę długi czas oczekiwania na rozpoznanie skargi kasacyjnej oraz wzrastające miesięczne wydatki na wychowanie dziecka wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując złożony wniosek Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę przede wszystkim fakt, iż przesłanki wstrzymania wykonanej decyzji wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. były już przedmiotem rozważań Sądu I instancji w postanowieniu z dnia 18 lutego 2008 r. Uwzględniając wniosek Sąd I instancji podkreślił, iż świadczenie pieniężne jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie jest znaczna. Nie ulegało również wątpliwości Sądu, iż potencjalna egzekucja należności podatkowej w sytuacji materialnej Strony skarżącej, mogłaby pozbawić ją środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych oraz doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie jest również okoliczność, iż pozytywnie rozpoznał uprzedni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organ podatkowy I instancji. Pamiętać bowiem trzeba, że organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe, a przez to znajdujący się niejako bliżej podatnika, posiada bardziej szczegółową i kompletną wiedzę o jego sytuacji i możliwych konsekwencjach wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1704/07, niepubl.). Na obecnym etapie postępowania stwierdzić należy, iż sytuacja Skarżącego nie uległa znacznej poprawie uzasadniającej zmianę oceny przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.