II FSK 1924/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędziowie NSA Jacek Brolik, WSA del. Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 408/08 w sprawie ze skargi Wydawnictwa P. s.c. C. C. i I. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 17 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego od nieruchomości stanowiącej pomoc publiczną na restrukturyzację 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, 2) zasądza od Wydawnictwa P. s.c. C. C. i I. C. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. kwotę 430 (czterysta trzydzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 408/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 17 kwietnia 2008 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. odmawiające I. C. i C. C. ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, stanowiącej pomoc publiczną na restrukturyzację. W stanie faktycznym sprawy I. i C. C., prowadzący w formie spółki cywilnej działalność gospodarczą - Wydawnictwo P. (zwani dalej Podatnikami lub Skarżącymi), zwrócili się wnioskiem z dnia 31 grudnia 2007 r. o udzielenie w trybie pomocy publicznej na restrukturyzację - przewidzianej w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej OP) - ulgi w spłacie zaległego zobowiązana podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. Decyzją z dnia 18 lutego 2008 r. Prezydent Miasta T. odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi a rozpatrujące odwołanie - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na stanowiące podstawę odmowy udzielenia ulgi - wydane na podstawie art. 67 b § 5 OP -rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację (Dz.U. z 2007 r., nr 179, poz. 1266) zwanego dalej rozporządzeniem RM z 11 września 2007 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że § 14 powołanego wyżej rozporządzenia przewiduje, że pomoc na restrukturyzację, na warunkach określonych w rozporządzeniu, mogła być udzielana do 31 grudnia 2007 r. Podzielił przy tym stanowisko organu pierwszej instancji, że złożenie wniosku w dniu 31 grudnia 2007 r. tj. w ostatnim dniu obowiązywania rozporządzenia, uniemożliwiło jego rozpoznanie i wydanie decyzji w terminie określonym w powołanym przepisie. Podatnicy zaskarżyli powyższe rozstrzygnięcie skargą uznając, że narusza ono obowiązujący porządek prawny. W zarzutach skarżący podnieśli, że dokonana przez organy podatkowe interpretacja § 14 rozporządzenia, opierająca się wyłącznie na wykładni gramatycznej nie prowadzi do logicznych rezultatów. W rozporządzeniu nie wskazano innego terminu, który określałby datę graniczną składania wniosków o ulgi, natomiast bardzo krótki okres obowiązywania tego aktu prawnego (październik - grudzień 2007 r.) pozwalał jedynie na przygotowanie wniosku wraz z niezbędnymi załącznikami. Składając wniosek osobiście w dniu 31 grudnia 2007 r. w biurze podawczym urzędu dochowali ustawowego terminu jego złożenia. Skarżący kwestionowali stanowisko organu, że określony w rozporządzeniu termin - 31 grudnia 2007 r. był granicznym terminem, do którego możliwe było wydanie pozytywnej decyzji przyznającej przewidzianą w rozporządzeniu ulgę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalej "P.p.s.a" - uchylił decyzje organów obu instancji uznając, że przyjęta w sprawie interpretacja § 14 rozporządzenia narusza prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przepis § 14 rozporządzenia przewiduje, że pomoc na restrukturyzację, na warunkach określonych w rozporządzeniu, może być udzielana do dnia 31 grudnia 2007r. Sąd wskazał, że spór pomiędzy stronami dotyczy charakteru tego terminu. W ocenie skarżących jest to termin, do którego możliwe było złożenie wniosku o udzielenie pomocy, natomiast w przekonaniu organu, opartym na gramatycznej wykładni przepisu - był to ostateczny termin, w którym po rozpoznaniu wniosku podatnika - organ mógł wydać decyzję. Sąd przyznał, że omawiany przepis nie został sformułowany precyzyjnie, stąd niewystarczające było dokonanie jego interpretacji przy użyciu wykładni gramatycznej, jak to uczynił organ podatkowy. Dla prawidłowego zinterpretowania i ustalenia znaczenia analizowanego przepisu, Sąd I instancji uznał za konieczne uwzględnienie również wykładni systemowej i celowościowej. Analizując użyte w rozporządzeniu pojęcia uznał, że określenie "udzielenie pomocy" zostało użyte w znaczeniu szerszym, w odniesieniu do warunków, jakie przedsiębiorca ma spełnić, by mu ulgę przyznano. Jednym z nich jest złożenie wniosku z załącznikami. Skoro zaś nie jest przewidziany inny termin na złożenie wniosku, słusznie skarżący wywiedli, że za ten termin należy uznać datę wskazaną w § 14 rozporządzenia RM z 11 września 2007 r. Konkluzja ta - w ocenie Sądu I instancji - koresponduje z wykładnią celowościową z której wynika zamiar ustawodawcy - umożliwienia przedsiębiorcom skorzystania z ulgi, a nie czynienie tej ulgi iluzoryczną, co miałoby miejsce przy przyjęciu wykładni dokonanej przez organ administracji. Obowiązywanie aktu prawnego umożliwiającego ubieganie się o ulgę i precyzującego warunki skorzystania z ulgi wyłącznie w okresie od 13 października 2007r. do 31 grudnia 2007 r. praktycznie uniemożliwiłoby przygotowanie wniosku wraz z załącznikami i jego rozpoznanie przez organ w tym terminie. Sąd uznał, że za stanowiskiem Skarżących przemawia też wykładnia systemowa. Terminy dla podejmowania przez organy administracyjne rozstrzygnięć regulują przepisy Ordynacji podatkowej, natomiast celem omawianej regulacji jest zakreślenie wymogów, jakie ma spełnić przedsiębiorca, by mu pomoc przyznano. W ocenie Sądu I instancji - przyjęcie interpretacji organu podatkowego oznaczałoby, że analizowana regulacja stanowi naruszenie zasady równości, nie znajduje bowiem uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcie części wniosków do granicznej daty 31 grudnia 2007 r. a załatwienie pozostałych wniosków odmownie, jedynie z uwagi na upływ tego terminu. Przy uwzględnieniu więc interpretacji organów podatkowych nie byłoby możliwe zachowanie jednolitych kryteriów przyznawania ulg. Sąd krytycznie odniósł się do prezentowanego przez organy obu instancji poglądu, że podatnicy mogli przygotować wnioski o ulgi z wyprzedzeniem, bowiem przed wejściem w życie analizowanego rozporządzenia RM z dnia 11 września 2007 r. obowiązywały podobne regulacje prawne w zakresie pomocy publicznej na restrukturyzację, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 169, poz. 1202). Sąd podkreślił, że wbrew poglądowi organów podatkowych, regulacje te nie są tożsame, ani późniejsza nie stanowi kontynuacji uprzedniej. Powołany przez organ podatkowy pogląd nie stanowi więc argumentu dla oceny charakteru terminu określonego w § 14 rozporządzenia RM z 11 września 2007 r. Podsumowując powyższe rozważania - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził w wyroku z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 408/08, że organy obu instancji naruszyły w niniejszej sprawie § 14 rozporządzenia RM z 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację, co miało wpływ na wynik sprawy. Uchylając rozstrzygnięcie Sąd podkreślił, że wniosek o pomoc złożony w dniu 31 grudnia 2007 r. został złożony terminowo, zatem rozpoznając ponownie sprawę, organy podatkowe zobligowane będą zinterpretować § 14 ww. rozporządzenia RM w sposób wskazany wyżej, a mianowicie ocenić jego zasadność merytorycznie. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 14 rozporządzenia RM z dnia 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację (Dz. U. z 2007 r., nr 179, poz. 1266) - poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przepis ten określa termin złożenia wniosku o udzielenie pomocy publicznej na restrukturyzację, zaś udzielenie tej pomocy może nadal nastąpić, w sytuacji, gdy przepis ten wprost reguluje datę graniczną, do której mogło nastąpić udzielenie pomocy w drodze decyzji podatkowej. Wnoszący skargę kasacyjną organ wnioskował uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, albo uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, bowiem wykładnia - stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia - przepisu § 14 rozporządzenia RM z dnia 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację, przyjęta w zaskarżonym wyroku - narusza prawo materialne. Zgodnie z powołanym przepisem (§ 14 ww. rozporządzenia RM) w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania organów "pomoc na restrukturyzację, na warunkach określonych w rozporządzeniu, może być udzielana do dnia 31 grudnia 2007 r.". W ocenie skarżących termin ten odnosił się do złożenia wniosku o udzielenie pomocy, natomiast w przekonaniu organu - z przepisu tego wynika, że w terminie do 31 grudnia 2007 r., organ musiał nie tylko rozpoznać wniosek podatnika, ale też wydać w tym zakresie decyzję. Zgodnie z art. 67b § 1 pkt 3 lit. i) Ordynacji podatkowej, organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a OP (w tym polegających na umorzeniu zaległości podatkowych - art. 67a § 1 pkt 3), które stanowią pomoc publiczną na restrukturyzację. Zgodnie jednak z art. 67b § 4 OP ulgi, o których mowa, mogą być udzielane po spełnieniu szczegółowych warunków określonych na podstawie § 5, ten zaś przepis upoważniał Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków udzielania omawianych ulg wraz ze wskazaniem przypadków, w których ulgi udzielane są jako pomoc indywidualna, z uwzględnieniem dopuszczalnego przeznaczenia i warunków udzielania pomocy państwa określonych w przepisach prawa wspólnotowego. Na podstawie wskazanego upoważnienia (art. 67b § 5 OP) Rada Ministrów wydała ww. rozporządzenie z dnia 11 września 2007 r., w którego § 14 postanowiono, iż "pomoc na restrukturyzację, na warunkach określonych w rozporządzeniu, może być udzielana do dnia 31 grudnia 2007 r." W tym miejscu zauważyć należy, że z dniem 1 maja 2004 r. wszedł w życie podpisany w Atenach w dniu 16 kwietnia 2003 r. Traktat dotyczący przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej i dziewięciu innych państw do Unii Europejskiej. Z mocy art. 1 ust. 1 i 2 tego Traktatu przystępujące państwa, w tym Rzeczpospolita Polska, stały się członkami Unii Europejskiej (UE) i stronami Traktatów stanowiących podstawę Unii, na warunkach opisanych, między innymi, w - stanowiącym część Traktatu - Akcie dotyczącym warunków przystąpienia (...), w szczególności w art. 2 tego Aktu, zgodnie z którym od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot (...) przed dniem przystąpienia, przy czym postanowienia te są stosowane w nowych Państwach Członkowskich zgodnie z warunkami zapisanymi w tych Traktatach i w powołanym Akcie. W konsekwencji od dnia 1 maja 2004 r. obowiązuje w Polsce, obok prawa stanowionego przez właściwe organy Państwa Polskiego, także prawo Traktatów założycielskich oraz prawo stanowione przez właściwe organy Unii Europejskiej. Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (TWE) zawiera w rozdziale I tytułu VI części III sekcję 2 zatytułowaną "Pomoc przyznawana przez Państwa", obejmującą artykuły 87 - 89. Art.87 ust.1 stanowi przy tym, iż z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktacie, wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi, w ust. 2 tego artykułu określono obszary dopuszczalnej pomocy, natomiast w ust. 3 postanowiono, że "za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana pomoc przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia, pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego, pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, oraz pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem, a także inne kategorie pomocy, jakie Rada może określić decyzją, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji". Jednocześnie zaś art. 88 ust.3 TWE wymaga, aby Komisja była informowana przez państwo członkowskie, w czasie odpowiednim do przedstawienia swych uwag, o wszelkich planach przyznania lub zmiany pomocy. Jeśli Rada uznaje, że plan nie jest zgodny ze wspólnym rynkiem w rozumieniu artykułu 87, wszczyna bezzwłocznie procedurę przewidzianą w ust. 2 art. 88. Dane państwo członkowskie nie może wprowadzać w życie projektowanych środków, dopóki procedura ta nie doprowadzi do wydania decyzji końcowej. Udzielenie przez państwo ulgi polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej przedsiębiorcy niewątpliwie sprzyja temu przedsiębiorcy i może zagrażać zakłóceniem konkurencji wpływającym na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Stąd, a także wobec jednoznacznego brzmienia art. 67b § 1 pkt 3 lit. i) OP oraz regulacji zawartych w rozporządzeniu RM z dnia 11 września 2007 r., w szczególności w jego § 1, § 5 pkt 1, § 7, nie może budzić wątpliwości, że pomoc udzielana na podstawie powołanych przepisów jest pomocą, o której mowa w art. 87 ust.1 TWE. Skoro pomoc, o której mowa, polega na przyznaniu przedsiębiorcy korzyści, a w sprawie o udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych o przyznaniu korzyści (i spełnieniu lub niespełnieniu warunków do jej przyznania) rozstrzyga decyzja organu podatkowego, to - zdaniem sądu kasacyjnego - zawarte w § 14 rozporządzenia RM z 11 września 2007 r. sformułowanie "pomoc na restrukturyzację, na warunkach określonych w rozporządzeniu, może być udzielana do dnia 31 grudnia 2007r." oznaczało, że do wskazanej daty musiał być nie tylko złożony wniosek o ulgę, ale też w tym terminie musiała zostać wydana decyzja rozstrzygająca o udzieleniu pomocy. Chociaż więc nie ma racji organ odwoławczy, że wniosek został złożony po terminie, to jednak trafne jest jego stanowisko, że po wskazanej dacie, decyzja rozstrzygająca o udzieleniu żądanej ulgi nie mogła być wydana. Zatem, wobec treści art. 67b § 4 OP, brak możliwości wydania decyzji z uwzględnieniem warunków określonych w przepisach rozporządzenia, uniemożliwiał udzielenie - na podstawie § 14 ww. rozporządzenia -ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, stanowiącej pomoc publiczną na restrukturyzację. Sąd kasacyjny uznał za zasady podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że zaskarżony wyrok WSA w Gdańsku narusza przepis § 14 ww. rozporządzenia RM z dnia 11 września 2007 r., poprzez jego błędną wykładnię. Przepis ten, odczytany w drodze właściwie zastosowanej wykładni językowej i systemowej należy rozumieć w ten sposób, że udzielenie pomocy na restrukturyzację w formie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego w jednej z form opisanych w § 1 ww. rozporządzenia, które odbywa się wyłącznie w drodze wydania stosownej decyzji podatkowej na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, mogło nastąpić do 31 grudnia 2007 r. Oznacza to, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji organów podatkowych obu instancji, jak też w dniu wyrokowania Sądu I instancji brak było prawnych możliwości udzielenie pomocy na restrukturyzację. Powyższe rozważania przesądzają, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem prawa materialnego, poprzez wadliwą interpretację - jasnego (z literalnego brzmienia) przepisu § 14 rozporzdzenia RM z dnia 11 września 2007 r., co w świetle art. 185 § 1 P.p.s.a. obligowało Sąd kasacyjny do uchylenia zaskarżonego wyroku. Jakkolwiek dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie ma znaczenia późniejsza zmiana analizowanego przepisu § 14 ww. rozporządzenia, wprowadzona przepisem § 1 pkt 3 rozporządzenia RM z dnia 2 grudnia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację (Dz. U. z 2008 r. nr 223, poz. 1467), to z uwagi na specyfikę przepisów dotyczących ulg i wymogu uzyskania zgody Komisji Europejskiej na ich stosowanie, organy podatkowe powinny każdorazowo rozważać, czy nie zachodzą okoliczności związane z notyfikacją, które mogą mieć znaczenie dla stosowania przepisów w sprawie ulg. Jak wskazano w powołanych wcześniej regulacjach prawa wspólnotowego, państwo członkowskie obowiązane jest informować Komisję Europejską o wszelkich planach przyznania lub zmiany pomocy. Po uzyskaniu takiej informacji Komisja wydaje w przedmiocie planowanej pomocy stosowną decyzję. Pomoc regulowana przepisami analizowanego rozporządzenia z dnia 11 września 2007 r. stanowiła zatwierdzony przez Komisję program pomocowy PL 52/2004. W celu przedłużenia krótkiego okresu udzielania pomocy (od 13 października do 31 grudnia 2007 r.) i umożliwienia udzielania pomocy na restrukturyzację w formie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych również po dniu 31 grudnia 2007 r., konieczne było uzyskanie zgody Komisji Europejskiej na przedłużenie okresu obowiązywania programu pomocowego. W związku z tym, po przyjęciu projektu nowelizacji rozporządzenia przez Komitet Rady Ministrów w dniu 6 grudnia 2007 r., Rada Ministrów, uchwałą nr 317/2007 z dnia 27 grudnia 2007 r., wyraziła zgodę na notyfikację Komisji projektu rozporządzenia. Projekt ten został notyfikowany Komisji w dniu 14 stycznia 2008 r. jako przedłużenie programu pomocowego PL 52/2004. Decyzję akceptującą program, o którym mowa, jako program pomocowy N 21/08 pod nazwą "Program pomocy na restrukturyzację dla przedsiębiorców w trudnej sytuacji ekonomicznej", obowiązujący do dnia 9 października 2009 r., Komisja podjęła dnia 20 sierpnia 2008 r., a została ona ogłoszona w dniu 2 października 2008 r. (Dz.Urz. UE C250/2008, str.2). Z powyższego wynika, iż w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji (18 lutego 2008 r.) jak również organ II instancji (17 kwietnia 2008 r.), wiadomym było, że przedłużenie programu pomocowego oczekuje na decyzję Komisji Europejskiej, zaś w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji (2 września 2008 r.) stanowisko Komisji było już znane. Zarówno organy podatkowe, jak również sądy administracyjne, jako wyspecjalizowane organy praworządnego państwa, o przedstawionych faktach powinny wiedzieć z urzędu. Powinny również poinformować o niech stronę ze wskazaniem, że stosownie do art. 204 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie może być na jej wniosek zawieszone. Art. 121 OP wymaga bowiem, aby organ podatkowy prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (§ 1) i aby w toku tego postępowania udzielał niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Ponieważ jednak skarga kasacyjna oparta była jedynie na zarzucie naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), polegającego na błędnej wykładni § 14 rozporządzenia RM z dnia 11 września 2007 r. to w przyjętym przez Sąd I instancji za podstawę rozstrzygania, niekwestionowanym przez stronę stanie faktycznym, organy właściwie zastosowały ww. przepis przyjmując, że określa on nie tylko termin do złożenia wniosku o ulgę, ale że w terminie tym organ uprawniony był do udzielenia wnioskowanej ulgi przez wydanie w tym zakresie stosownej decyzji. Naruszenie zasad postępowania (art. 121 § 1 i 2 w związku z art. 204 § 1 OP), związane z niepoinformowaniem strony o wystąpieniu do Komisji Europejskiej o notyfikację spornego przepisu, nie ma charakteru takiego uchybienia, które w świetle art. 183 P.p.s.a. (tylko nieważność postępowania) obligowałoby Sąd kasacyjny do wyjścia poza granice skargi kasacyjnej i uwzględnienia naruszenia prawa z urzędu. Konkludując, Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut skargi kasacyjnej, że orzekając w sprawie - Sąd I instancji naruszył przepis prawa materialnego - § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania niektórych ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc publiczną na restrukturyzację, bowiem przyjęta w zaskarżonym wyroku błędna wykładnia tego przepisu, nie uwzględniała jasnego brzmienia przepisu a ponadto pomijała obowiązujące w tym zakresie regulacje prawa wspólnotowego, co miało wpływ na wynik sprawy. Wadliwa ocena stanu prawnego doprowadziła do wadliwej konkluzji, na której oparty został wyrok WSA w Gdańsku. Z powyższych względów Sąd kasacyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 powołanej ustawy procesowej.